Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Cinema vs Reality

Ξύπνημα στο σινεμά:
Ανοίγω τα μάτια όμορφη και χτενισμένη. Ο καφές με περιμένει στην καφετιέρα και το πρωινό μου είναι έτοιμο στον πάγκο. Ανοιγω το περιοδικό σφυρίζοντας ανέμελα. Πίνω την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου βάζοντας μερικές τούφες μαλλί πίσω από το αφτί με χάρη. Τελειώνω το πρωινό μου και σκέφτομαι να πάω βόλτα στην όμορφη και καθαρή μου πόλη.
Ξύπνημα στην Νεάπολη:
Ανοίγω τα μάτια ζαλιζμένη με πονοκέφαλο. Η καφετιέρα είναι άδεια, τα φίλτρα του γαλλικού και ο γαλλικός έχουν τελειώσει. Βρίσκω λίγο ελληνικό καφέ, που έχει χάσει το άρωμα του εδώ και καιρό. Για πρωινό υπάρχει μια μπανάνα και μία σοκοφρέτα. Πίνω την πρώτη γουλιά του καφέ καθώς σκέφτομαι πόσο χαζή είμαι που ξέχασα να πάω σούπερ μάρκετ.
Φοράω ακόμα ρόμπα. Σκέφτομαι πως πρέπει να βγω έξω κάπως ψυχαναγκαστικά επειδή είναι Κυριακή και χθες ήταν Σάββατο και ήμουν μέσα όλη μέρα, απολαμβάνοντας ενοχικά τον καναπέ μου.
Βγαίνοντας από το σπίτι στο σινεμά:
Φοράω ψηλά τακούνια και περπατώ ανάλφρα.
Βγαίνοντας από το σπίτι στη Νεάπολη:
Κάνει ψύχρα και αναρωτιέμαι γιατί τελικά ντύθηκα και βγήκα.

Όσοι καταλάβατε, αυτό το μισό ποστ κρύβονταν στα ντραφτς εδώ και (πολύ) καιρό μαζί με άλλα. Δεν ζω πια στη Νεάπολη.
Δηλαδή δεν ζω πια στην Ελλάδα, αλλά στην Ιταλία, δεν είμαι 26, αλλά (σχεδόν) 30.
Δεν είμαι single, αλλά παντρεμένη (!!).
Όμως, στην Ιταλία, στα 30 και παντρεμένη δεν έμαθα ακόμα να σφυρίζω, όπως επίσης τα πρωινά και η ενοχική απόλαυση του καναπέ δεν άλλαξαν ιδιαιτέρως.
Από καφέ μπορέι να μην ξεμένουμε (σύζυγος ιταλός a.k.a μηχανή κατανάλωσης καφέ) , ή μάλλον από γαλλικό ξεμένουμε, γιατί εδώ πουλάνε μόνο εσπρέσο, αλλά η ζωή είναι ακόμα ένα ξύπνημα στη Νεάπολη και όχι στο σινεμά.

Ο σκοπός του αρχικού ποστ ήταν να κλείσει με δύο άουτφιτς, ένα της Νεάπολης και ένα του σινεμά.
Νεάπολη, Φλαμίνιο, δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

love and light to y'all

cinema vs reality

cinema vs reality by laundry limbo

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

music monday #94 (by nick chi)

Ναι #94.
Η #93 λείπει, αλλά και δεν λείπει ακριβώς.
Είναι έτοιμη και κρύβεται στα drafts.
Αλλά ας μην πούμε άλλα για την #93 μιας και δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα της.
Η #94 λοιπόν έχει γραφτεί από τον Νικόλα aka Nick Chi aka BFF μου.
Ο Νικόλας έχει φροντίσει να βάλει μέσα σε αυτή την λίστα κομμάτια από αυτά που κάνουν τις ψυχούλες των κοριτσιών να τρεμοπαίζουν, όπως το φως των κεριών στο ελαφρύ το αεράκι.
Μουσική που θα ήθελες να σου αφιερώσει μια δεικτική αντωνυμία. Δηλαδή κάποιος ή κάποια που βρίσκεται μακρυά σου. Και σε αυτή την περίπτωση εννοώ ο "εκείνος" ή η "εκείνη" τέλος πάντων.

                                             


love and light to y'all,
xxx

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

music monday #92

Υπάρχει κάτι άβολο σε αυτή την music monday, αλλά από αυτά τα άβολα που δεν θέλεις να αλλάξεις.
Όπως οι άβολοι ύπνοι όταν κοιμάστε αγκαλιά που κάπως έχεις μουδιάσει, αλλά δεν θέλεις και να κουνηθεις πολύ για να μην χαλάσεις την αγκαλιά και έτσι καταλήγεις σίγμα τελικό με μυς πιασμένους. 
Κάπως έτσι ετούτη η Δευτέρα. 

                                           


love and light to y'all,
xxx

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

music monday #91

Καναπές, ραστώνη και Άδολη γης με ένοχη απόλαυση στο περιθώριο της ύπαρξης.


                                           

                         

love and light to y'all

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ

Υποθέτω πως δεν έχει νόημα να αφήσω μία απολογία ακόμα για τις μέρες που έχουν περάσει, για τις υποσχέσεις που έδωσα και για τα ραντεβού που δεν τήρησα.
Η πόλη έχει ένα τέμπο που με παρασύρει και η δουλειά άλλο ένα που χτυπά παράλληλα και δεν μου αφήνει χώρο για αυτές τις μουσικές που θέλω να ακούω και να μοιράζομαι εδώ.
Κάθε πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά ακολουθώ τους ίδιους δρόμους και ψάχνω μουσική για να ακούσω και να προσποιηθώ πως αυτή η πόλη δεν μυρίζει τσίσα και πως είναι δική μου.
Δική μου, γιατί τα τελευταία χρόνια έμεινα αγκαλιά μαζί της και ξέχασα εκείνη την άλλη, την μικρή, του νησιού που με μεγάλωσε αφήνοντας μου σημάδια στα γόνατα.
Δική μου, ελαφρυά και επιφανειακά, γιατί πια οι κτητικές αντωνυμίες έχουν χάσει την σημασία τους.
Δική μου, γιατί αν δεν είναι δική μου, τότε δεν έμεινε καμία πόλη για να λέω έτσι.
Και έτσι οι μουσικές τα τελευταία πρωινά γλιστρούν από τα χέρια μου και χάνονται πριν προλάβω να τις βάλω σε σειρά και σε κουτάκια για να τις ακουμπήσω εδώ.
Μάλλον τελευταία μου λείπει εκείνο το μικρό συνδετικό κάτι, που δεν ξέρω πως λέγεται όυτε πως μοιάζει, μα όσο μου διαφεύγει κάνει τον εαυτό μου να μοιάζει με τον άγνωστο που πρέπει να μοιραστώ μαζί του 5 ορόφους στο ασανσέρ και κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν.
Αφήνω λοιπόν το κομμάτι που περπάτησα μαζί του τελευταία με την ελπίδα ότι αυτό το συνδετικό κάτι θα εμφανιστεί σιωπηλά και ανώδυνα.
love and light to y'all,
xxx

              

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

music monday #90

Για αυτή την music monday συναισθηματική μουσική με αυτή την ιδιότητα που περιέγραψε τέλεια ο Hornby εδώ:

"Sentimental music has this great way of taking you back somewhere at the same time that it takes you forward, so you feel nostagic and hopeful all at the same time."

Και έτσι τραγουδώ μαζί με τον Ryan το

"Sailed on a ship of paper, and I sank in the deep of your eyes, I got lost in your graveyard, now i dream on a bed of knives... Pirates never loved the way that I do, you never said enough to keep me next to you, now I hold my poems.. κτλ κτλ"


                                         


love and light to y'all,
xxx

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

music monday #89

Αυτή η music monday μάλλον λέγεται έτσι κατ'ευφημισμόν.
Οι μέρες έχουν χάσει τη σημασία τους και αυτό που μας διαφεύγει αφήνει ένα κενό ακάλυπτο. 
Ένα "μη" και ένα "γιατί", μια θάλασσα, ένα "μαζί γιατί έτσι" και αυτά που είναι μπροστά, μα που αφήνεις γιατί δεν ξέρεις το "αλλιως".
Μουσική για να σου χαιδέψει το χέρι με ένα φιλί στο μέτωπο.
enjoy

                                              


love & light to y'all,
xxx