Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Do it like Lou

Και ενώ κάθε που βλέπω πόστ και αναρτήσεις με το R.I.P κάπως ανακατεύομαι, σήμερα με τον Lou Reed ένιωσα λίγο αλλιώς.
Όχι δηλαδή τόσο αλλιώς ώστε να γράψω R.I.P Lou, αλλά τόσο, ώστε να γράψω για τους velvet underground και για το venus in furs που με είχε τόσο σημαδέψει όταν το άκουσα πρώτη φορά, ένα πρωί, στο σπίτι του τότε φίλου μου.
Είχα αφήσει λίγο καιρό πίσω μου την περίοδο της ήβης, αλλά ο ενθουσιασμός και η ταύτιση μπροστά σε μυστήριες μπάντες και μυστήριους τύπους με γυαλιά λειτουργούσε ακόμα.
Ήμασταν στο σαλόνι του φίλου μου, μου έδειχνε τον δίσκο με την μπανάνα του Ουόρχολ και αφού μου έφυγε με ενθουσιασμό το "ααα! αυτή είναι η μπανάνα του Ουόρχολ" έβγαλε να μου δείξει μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες των Velvet Underground με τη Nico.
Εκείνη την στιγμή κάπως ένιωσα πως ήταν μεγάλο κρίμα, που ούτε καλή φωνή είχα, ούτε το ανάλογο παράστημα για να τραγουδώ και εγώ με τέτοιους τύπους που φοράνε μαύρα γυαλιά και σακάκια με σηκωμένα τα μανίκια. (μα πόσο ωραία αυτά τα σηκωμένα μανίκια, και πόσο άνετοι μπορεί να δείχνουν αυτοί με τα σηκωμένα μανίκια, στηρίζοντας το βάρος τους στο ένα πόδι)
Και κάπως έτσι λοιπόν για τους επόμενους μήνες κάθε κυριακή ξυπνούσα με το sunday morning.
Εκείνο το πρωί λοιπόν, καθώς ακούγαμε το venus in furs προσπαθούσα να καταλάβω τους στίχους.
Είχα φτιάξει στο μυαλό μου μία ξανθιά, με μακρυά ίσια μαλλιά με αφέλειες, να κάθεται γυμνή, πλάγια σε μία πολυθρόνα, με τα πόδια της να κρέμονται από το μπράτσο της πολυθρόνας, φορώντας μόνο μία λευκή φουντωτή γούνα και αυτές τις γυαλιστερές μπότες κρατώντας ένα μαστίγιο στο χέρι.
Αργότερα έμαθα πως το τραγούδι γράφτηκε με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο του Leopold von Sacher-Masoch, και ότι ο Severin ήταν ο ήρωας του βιβλίου που ερωτεύτηκε τόσο παράφορα την Βάντα φον Ντουνάγιεφ.
Ακολουθούν λοιπόν φώτος και άουτφιτ για να το κάνεις όπως ο Lou.







                               

do it like Lou