Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

music monday #83

Μια λίστα για να βρέξεις το μαξιλάρι σου με κλάματα και μύξες σκεπτόμενη/-ος όλα τα βράδια που δεν κοιμήθηκες στην αγκαλιά του/-ης, όλα τα πρωινά που δεν του/-ης έφτιαξες καφέ και όλα τα πίσω που ποτέ δεν έκανες.
Και αυτά, όσο έχουμε ακόμα 2014. 
Από το 2015 και έπειτα θα σκεπτόμαστε όλα τα μπροστά που μας περιμένουν με αδημονία εφηβική σε παλμούς ονειροπόλησης.

                                             


love and light to y'all,
xxx


Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

music monday #82

Λίστα 82. 
Γράφτηκε αλλά ποτέ δεν ανέβηκε.
Και δεν ανέβηκε γιατί δεν είχα τι να πω. 
Πέντε μέρες μετά ακόμα δεν έχω τι να πω. 
Θα θελα να είχα να πω κάτι, ίσως λίγο βαθύ ή λίγο ποιητικό, που να συνοδεύει σε σωστό τέμπο αυτόν τον πόνο στο στομάχι, που δεν είσαι σίγουρος αν είναι πόνος ή αν είναι κάτι μέσα σου που χαιρετά τα παλιά όσο εσύ προσπαθείς να τα πάρεις μαζί σου κρυφά, κάπως-πως. 

Ναι, δεν είχα κάτι σχετικό να πω. 

Οπότε κλέβω από Terry Jacks λέγοντας:

We had joy, we had fun, we had seasons in the sun, but the stars we could reach, were just starfish on the beach.

                                             


love and light to y'all

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Καροτόσουπα βελουτέ

Κάθε που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα σκέφτομαι τους στόχους της επόμενης χρονιάς.
Ένας από αυτούς για το 2015 είναι να με περιποιούμαι λίγο περισσότερο.
Σε αυτό το πλαίσιο της έξτρα περιποίησης αποφάσισα να μπαίνω στην κουζίνα και μόνο για τον εαυτό μου.
Πάντα έμπαινα για κάποιο τραπέζι ή για να μαγειρέψω σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο.
Ε, ήρθε ο καιρός να εντάξω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτά.
Πολλά όμως λέω και δεν μπαίνω στο ψητό.

Για να φτιάξεις λοιπόν καροτόσουπα στον αγαπημένο σου εαυτό χρειάζεσαι:

1 κρεμμύδι
3 σκελίδες σκόρδο
Λίγο τζίντζερ 
Γύρω στο μισό κιλό καρότα
Λίγο γάλα καρύδας
Και τέσσερις κούπες με νερό κ ζωμό λαχανικών 

Αρχικά σοτάρεις το κρεμμύδι με το σκορδο κ το τζίντζερ.
Έπειτα προσθέτεις το νερό με το ζωμό και τα καρότα.
Αφού βράσει και μαλακώσουν τα καρότα την αφήνεις λίγο να κρυώσει και την χτυπάς στο μπλέντερ.
Την ρίχνεις ξανά στην κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά και προσθέτεις λίγο γάλα καρύδας.

Σερβίρεις με φρέσκο πιπέρι και αν θες κ λίγο μαϊντανό.


love and light to y'all

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

music monday #80

Μετά από χιλιόμετρα, βροχές και αντίο. Περιμένοντας τα φώτα των Χριστουγέννων.


                                             


love and light to y'all,
xxx


Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

music monday #79

Σαουντρακική music monday για όλα όσα άφησες να αφήσεις, και για όλα όσα άφησες να σε αφήσουν. 
Αποστάσεις που μετρούνται με χιλιόμετρα και λέξεις. Κυρίως με αυτά που δεν έκανες και με αυτές που δεν είπες.
             
                                               


love and light to y'all


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Περίπου

Μια από τις τυραννίες της μικρής ζωής μου. 
Το περίπου.
Ο,τι σφηνώθηκε σε ένα ανάμεσα, ζουληγμένο, ιδρωμένο και ταλαιπωρημένο, που ποτέ δεν έγινε ιδανικό ή σωστό.
Όπως κάποια λαστιχάκια για τα μαλλιά. 
Τα τυλίγεις δυο φορές, και δεν είναι αρκετές για να κρατήσουν σφιχτά την κοτσίδα σου, αλλά στις τρεις φορές σε σφίγγουν τόσο που πλησιάζεις την κρανιακή κάκωση. 
Αυτά, σε καταδικάζουν σε ένα περίπου. 
Σε μία περίπου σφιχτή κοτσίδα.
Όπως και το νερό, όταν κάνεις μπάνιο. 
Λίγο δεξιά είναι πολύ ζεστό, και λίγο αριστερά όχι αρκετά ζεστό. 
Άλλο ένα περίπου σε αυτή την καθημερινότητα που δεν λέει να φτάσει το ιδανικό.
Στην ιδανική κοτσίδα και στο ιδανικό νερό.
Και έτσι, μια κοτσίδα και ένα νερό σε παρασύρουν σε ένα περίπου που αντηχεί στ' αυτιά σου με μια μετριότητα. 
Τυραννία.
Όμως, σκεπτόμενη πονηρά, λέω να αποδεχθώ το περίπου, ώριμα και ενήλικα, γιατί έτσι ίσως ανακαλύψω την αξία του και καταφέρω να πετάξω από πάνω μου τα δεσμά της τυραννίας που μου δίνει.
Στρατηγική "κάνε φίλο τον εχθρό σου".
Μια περίπου σφιχτή κοτσίδα, σίγουρα έχει μια κάποια γοητεία, που ποτέ δεν ανακάλυψα ως τώρα. 
Με την ελπίδα λοιπόν ενός καλύτερου εαυτού, απαλλαγμένου από τυραννίες και ψυχαναγκασμούς σταματώ να εξισώνω το περίπου με καταστροφές, πλημμύρες και λιμούς, επιβεβαιώνοντας το με ένα περίπου χειμωνιάτικο ή περίπου φθινοπωρινό άουτφιτ.

Untitled #47


Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

music monday #78

Η σημερινή music monday, είναι σαν την ανοιξιάτικη βροχή που σε βρήκε στον δρόμο χωρίς ομπρέλα, και σαν την πρώτη γουλιά ζεστής σοκολάτας που μουδιάζει το σαγόνι σου.
Συνοδεύεται με την πρόθεση "χωρίς". 


                                           


love and light to y'all


Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

music monday #77

Παρέα με στοιβαγμένη δουλειά στο τραπέζι, κλήσεις και μηνύματα που δεν απάντησες ποτέ από τη ραθυμία των πρώτων ημερών του χειμώνα -ή τέλος πάντων αυτών που νιώθεις έτσι, και αγκαλιά με μία άρνηση που περικλείει όλα τα "θα δούμε", όλα τα "ίσως" και όλα τα "αργότερα", ετούτη η music monday δεν έχει καμία λάμψη και καμία σπίθα για τίποτα καινούριο, παρά βρίσκει καταφύγιο στα παλιά και αγαπημένα, και σε όλα όσα σε ζέσταναν κάποτε χαιδεύοντας σου γλυκά την πλάτη αφήνοντας σου φιλιά αφηρημένα.

                                             



love and light to y'all

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

music monday #76

Νομίζω ότι αυτή η music monday δεν έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, και μάλλον χαρακτηρίζεται ως ακατάληπτη. 
Καμία θεματική και καμία ανάμνηση δεν υπάρχει από πίσω, παρά μόνο ένας καναπές, μια ρόμπα και ένας λουκουμάς.
Παρ'όλα αυτά θα αφήσω ετούτα τα λόγια από το τρίτο κομμάτι που είναι πιο κοντά στο σημερινό μενταλιτέ

If you miss the train I'm on, you will know I am gone


                                            


love and light to y'all


Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

music monday #75

Γκαραζοπανκιές, σκισμένα τζιν και αλητεία για τούτη τη Δευτέρα, με εφηβική διάθεση για αποδράσεις ακολουθώντας τον έρωτα των γλυκών 16 που σου προσφέρει το ταλαιπωρημένο του περφέκτο για να μην κρυώσεις.


                                               


love and light to y'all


Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

music monday #74

Ήταν μεγάλη η προσπάθεια που έκανα για να μην ξεκινήσω με το Sparkler, αλλά απ'ότι φαίνεται απέτυχε παταγωδώς.
Έχουν πέσει πολύ Jeans Wilder στις music mondayz, μα είναι που ταρακουνούν το μέσα μου σε τέμπο κυκλοθυμικό και ανακατεύουν πόθους.
Οπότε Jeans Wilder ξανά και Future Islands, που μου τους έδειξε κάποιος που ξέρει να μαγειρεύει ξιφία και τρώει παγωτό λεμόνι.


                                             



love and light to y'all


Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

music monday #73

Μετά από αυτό το drifting σε μέρη, θάλασσες και ανθρώπους, το κεφάλι μου είναι ακόμα κάπως μουδιασμένο.
Παλεύω με έννοιες όπως "χρόνος" "απορρόφηση" "δεσμός-αυτονομία" κτλ, και ευελπιστώ ότι έφτασε η στιγμή που θα αφήνω όσα συνέβησαν σε παρελθόντα χρόνο με χάρη.
Απαλά και ανάλαφρα.
Και ότι ίσως πια εξοικειώθηκα με το μυστηριώδες της ζωής και άφησα πίσω την τυραννία του ιδανικού.
Ακόμα, και ότι ίσως έμαθα να απολαμβάνω εξίσου την φυγή και την επιστροφή.
Και μιας και αυτή είναι η επιστροφή, η επιστροφή μου στο laundry limbo και η επιστροφή των music mondayz, νιώθω ένα μούδιασμα και μία ταραχή.
Πρώτη music monday λοιπόν μετά από καιρό.
Και λέω να ξεκινήσει με αυτά τα lyrics, που αναπόφευκτα αναγνωρίζω μία συγγένεια με το τωρινό state of mind μου.

It's been a long long ride, don't know where I'll sleep tonight. Under the stars or maybe in your bed alright. Against the wind I crossed your dessert today. Don't care what you say 'cause babe I'm gonna stay.
It's been a long long journey, don't know where I left my mind. Down in the canyon or maybe in the back of your ride.

Καλωσορίστε την γλυκά.


                                                     


love and light,
xxx

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Υποσχεση επιστροφης

Μετά από 3 μήνες περιπλάνησης σε νησιά και πόλεις, η επιστροφή μου σπίτι μοιάζει κάπως ξένη.
Στο πλαίσιο "σπίτι" εντάσσω και το laundry limbo.

Ήταν 3 μήνες μακριά από το comfort zone μου, που τόσο περίτεχνα είχα χτίσει τα προηγούμενα 2 χρόνια.

Θα ήθελα να γράψω για όσα συνέβησαν σε αυτούς τους μήνες, αλλά συνειδητοποίησα πως αυτά που έζησα αυτούς τους μήνες είναι πολύ περισσότερα από αυτά των 2 προηγούμενων χρόνων. Οπότε, όση προσπάθεια και να βάλω για να ξεκινήσω να γράφω μάλλον δεν ξέρω από που να αρχίσω.

Αν όμως έχει προκύψει μία μόνο βεβαιότητα από αυτούς τους μήνες, είναι ότι όσο πιο μακριά βρίσκεσαι από τον πυρήνα σου, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σε αυτόν.
Σε πρώτη ανάγνωση ίσως μοιάζει αντιφατικό.

Λέω να αφήσω κάποιες φωτογραφίες από αυτήν την περιπλάνηση και μια υπόσχεση ότι κάπως θα μπω ξανά σε ρυθμούς συνέπειας και ότι σύντομα θα επιστρέψουν οι μουσικές δευτέρες και τα άουτφιτς.

Αυτά,
love and light to y'all.



Αστυπάλαια
Αστυπάλαια

Αστυπάλαια

Αστυπάλαια

Λευκάδα

Λευκάδα

Μύτικας

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

1st of august

Σημερα με ξύπνησε ο Αύγουστος ψυθιρίζοντας μου στο αφτί ωραία λόγια. 
Από αυτά που ξελογιάζουν τα κοριτσια. 
26 καλοκαίρια τώρα τον κοιτώ καχύποπτα, και κάθε που έρχεται κλείνω μάτια κ αφτιά. 
Όμως, ετούτο το 27 καλοκαίρι μου, που έφυγα κάπως μακριά, αφήνοντας όλα τα μπαγκάζια μου πίσω, τελικά μου έφερε στα πόδια όλους τους θησαυρούς που μου έταζε.
 Οπότε, μάλλον το μυστικό για να σου δώσει αυτά που τάζει είναι να τον πιστέψεις αφήνοντας πίσω τα μπαγκάζια σου. 
1 Αυγούστου γκονταμιτ. Ας βγάλω τα σανδαλια μου. 

               

                  

γλυκοφιλώ,
xxx

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

μουσικη αγαπη

Με τις διακοπές, το ξέρω, έχουμε χάσει λίγο τη σειρά μας, αλλά είναι καλοκαίρι γκοντάμιτ.
Αφήνω εδώ αυτό το άλμπουμ από Jeans Wilder που ακούω στο μπαλκόνι μου, καθώς ο ήλιος μου μαυρίζει τα πατουσάκια.

                                     

γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

music monday #72

Πρώτη μουσική δευτέρα από το νησί. (βρήκα ίντερνετ! γέει)
Κάθε κομμάτι αυτής της λίστας έχει μια μικρή θέση μέσα μου. Γι'αυτό μπορώ να την χαρακτηρίσω ως συναισθηματικά φορτισμένη, σε βαθμό που όταν πλησιάζω κάνει τζιζ.
Ακούγεται στη διαπασών, και μόνο έχοντας στο μυαλό αγαπημένα πρόσωπα.
enjoy!


                                          

       

γλυκοφιλώ,
xxx

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

fistful of love

Μια χούφτα κεράσια, μια αγκαλιά που μυρίζει αιγαίο και ένα αγόρι που κουβαλά όλα τα χρώματα του Ειρηνικού ήταν αρκετά για να με κάνουν να πιστέψω τελικά πως υπάρχει απέραντη καλοσύνη και αγάπη σε αυτόν τον κόσμο.
Ακόμα δεν μπορώ να στείλω όλες τις μουσικές που θα ήθελα, παρ'όλα αυτά αφήνω εδώ αυτό το κομμάτι που άκουσα στο νησί και ήταν σαν μια γλυκιά επιστροφή σε αυτό το μέρος μέσα μου, που μπορώ να αποκαλώ σπίτι.



                         

γλυκοφιλώ,
xxx

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ενα νησι

Ξέρω πως έχω τάξει μουσικές δεύτερες, μα στο νησί οι μέρες δεν έχουν όνομα και δεν εχουν ανάγκη από μουσική.
Εδώ, έχω ενα μικρό ξεροκέφαλο παράθυρο, που ομως οταν σταματάει να κολλάει και μου χαρίζεται, μπερδεύει τα μαλλιά μου τρυφερά και απαλά. 
Θα ηθελα να φυλαξω λιγο απο το γαλάζιο του και τον αερα του στις τσέπες μου, για να μου θυμίζει οταν γυρίσω στην πόλη πως η ζωή θα έπρεπε να ηταν ετσι.
Απλή και αέρινη. 


Θα ηθελα να μπορουσα να στείλω λιγο αλατι και αερα, μα υποθέτω πως αυτο φεν γινεται.
Ετσι, οταν βρω λιγο νετ παραπανω θα στείλω μουσικές.

Γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

music monday #71

Είχα σκοπό να ξεκινήσω με το give you what i got από Wendy Rene, αλλά σαφώς και δεν έγινε αυτό που σκόπευα.
Κάπως φυσάει ένα γλυκό αεράκι το τελευταίο διάστημα που μου αλλάζει δρόμους, νησιά, προγράμματα και μιξτειπς.
Αλλά αποφάσισα να πάω με το flow. (τύπου adventurous mode)
οπότε, enjoy!


                                                   


γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

music monday #70

Νομίζω μου πήρε λιγότερη ώρα να αποφασίσω τα κομμάτια αυτής της δευτέρας από το να σκεφτώ αυτές τις λέξεις, που τελικά λένε πως τίποτα δεν λένε.
Λέω να μην το κουράσω άλλο, γιατί ο χρόνος περνά και αν συνεχίσω έτσι από μουσική δευτέρα, θα γίνει μουσική τρίτη.
Αυτά.
Enjoy!


                                                     



γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

music monday #69

Σήμερα έχουμε mixtape για τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα και τα καλοκαιρινά τα αεράκια.
Η λίστα έφτασε με μυστήριο τρόπο στο laundry limbo HQ, με request του δημιουργού να γράψουμε μόνο laundry limbo heart summer. Οπότες laundry limbo heart summer παιδιά μου.
enjoy!


                                                   


           

γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

music monday #68

Μιξτειπ από το νησί, με κυκλοθυμικό ονειροπόλημα παρέα με νεανικούς ιδρωμένους πόθους.
(αυτή πρέπει να ήταν η πιο σύντομη περιγραφή που έχω κάνει ποτέ. well done!)


                                                     

    

γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

music monday #67

Σήμερις στο Laundry limbo, έχουμε καινούριο γκεστ.
Έναν φίλο από τα παλιά, τα φοιτητικά τα χρόνια. Από τότε που περίμενα το Αθηνάκι να ανοίξει το space monkeyz, για να πιούμε καφέ. Από τότε που κάναμε κάθε χρόνο σε όλη την παρέα, στο ίδιο μαγαζί, το ίδιο πάρτυ γενεθλίων έκπληξη, και που δεν είχε σημασία, γιατί εμείς χαιρόμασταν το ίδιο πολύ.
Ο George Prentzas λοιπόν, μας έκανε ένα μιξτειπ και επιμελήθηκε και την cover photo του, μιας και είναι της γραφιστικής!
enjoy!

                                                



γλυκοφιλώ,
xxx

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Ophelia, Ophélie, Ofelia, Ofélia

"Οφηλία, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου."
Ok, ο Ναμπόκοφ δεν λέει Οφηλία αλλά Λολίτα. Παρ'όλα αυτά εγώ πάντα σκέφτομαι την Οφηλία.
Γιατί η Οφηλία είναι το αιώνιο σύμβολο της αγνότητας και της αδικοχαμένης κόρης/αδερφής, που πνίγηκε τραγουδώντας σαν να μην ένιωθε καθόλου τον χαμό της, όπως μας λέει η Γερτρούδη στον Άμλετ. 
Είναι ο λευκός ο κρίνος, που ταπεινά ακολουθούσε λόγο πατέρα και αδερφού, ακόμα και αν η καρδιά της ποθούσε άλλο.
Είναι αυτή που πλήρωσε την οργή του Άμλετ για την Γερτρούδη, και την αγάπη της για τον ίδιο.
Τρυφερή, άσπιλη και αμόλυντη, ανάμεσα στα λουλούδια της, τρελαίνεται και χάνει τη ζωή της σαν μία γνήσια τραγική ηρωίδα.
Υπήρξε κύρια θεματολογία της Βικτωριανής εποχής, και κατά την διάρκεια των αιώνων έχει εμπνεύσει από τους προραφαηλίτες Millais και Waterhouse μέχρι τον Rocky Schenck, (τον σκηνοθέτη του where the wild roses grow, nick cave & kylie minogue)
Η λατρεία μου γι αυτήν ξεκίνησε, αν θυμάμαι καλά, με ένα από αυτά τα πρασινισμένα από τον ήλιο πόστερ της Οφηλίας του Millais στη σκάλα του σπιτιού της γιαγιάς μου, και εξελίχθηκε κάπου στα 19 όταν το τότε αγόρι μου, μου χάρισε τον Άμλετ σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα.
Τώρα, δεν ξέρω πως μπορεί να σταθεί το style icon tag εδώ, αλλά για μένα η Οφηλία λειτουργεί πολύ σωστά σαν διαχρονικό γυναικείο πρότυπο ομορφιάς και style.
Οπότε ακολουθούν Οφηλίες αποδοσμένες από διάφορους ζωγράφους (οι δύο αγαπημένες μου είναι του Millais και του Waterhouse του 1894) και λίγα ρουχαλάκια που θα φορούσε η Οφηλία σήμερα, ή εγώ και εσύ τις μέρες που θα θέλαμε να της μοιάσουμε.

John William Waterhouse 1894
John William Waterhouse 1910

John William Waterhouse 1889



John Everett Millais' Ophelia 1851-52
W G Simmonds ‘The Drowning of Ophelia’ 1910


Joseph Severn’s Ophelia, 1831

George Frederic Watts ‘Ophelia’, 1864
              
Arthur Hughes Ophelia, 1852

Ophelia

Ophelia by olaroz featuring a bone mirror

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

music monday #66

music monday #66 με λίγο Γιάννη Ρίτσο (απόσπασμα από Τα ερωτικά, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)

Σάρκινος λόγος

Ι.


Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ, 
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα, 
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Ἀθήνα 18.11.80


                                             

γλυκοφιλώ,
xxx

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

An island in the sea

Αυτή την εβδομάδα την υπολόγιζα για νησί, αλλά ξέμεινα στην πόλη.
Το state of mind όμως είναι ακόμα "νησί". Οπότε, λίγες φώτος με 2-3 αγαπημένα μέρη που θα επισκεπτόμουν στο νησί, και ένα outfit για σένα που είσαι στο δικό σου νησί.





.island.


Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Αυτή η εποχή

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου, αυτή η ιδανική για τις ωραίες βόλτες και για τα ρομαντικά τα ραντεβού.
Κάνει τόση ζέστη για να κεράσεις το κορίτσι ένα παγωτό και τόση δροσιά, για να μπορέσεις να της προσφέρεις το τζάκετ σου. Διότι, αυτό το αρχετυπικό στερεότυπο του αγοριού προστάτη στα δικά μου μάτια δεν έχει χάσει ίχνος από την γοητεία του.
Οπότε, γι' αυτή την Δευτέρα ένα μίξτειπ πολύ διαφορετικό από τα άλλα, με αρκετή δόση νοσταλγίας και με κομμάτια από τότε που η θέα ενός γυμνού γυναικείου αστραγάλου ήταν αρκετή για να σκανδαλίσει ένα ολόκληρο ballroom.
enjoy!


                                            


Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Sweet May of mine

Αν ο Απρίλιος ήταν άνθρωπος, θα ευχόμουν να πεθάνει.
Είναι μήνας ψεύτης και αλήτης. Σου υπόσχεται ήλιους και στους δίνει μισούς.
Συν το ότι σχετίζεται με το Πάσχα (για το οποίο η άποψη μου βρίσκεται εδώ)
Παρ'όλα αυτά, επειδή ο Μάιος είναι λίγα βράδια μακριά μας, και το γλυκό άρωμα των τρυφερών λουλουδιών του έχει αρχίσει ήδη να γαργαλά τη μύτη μου (έστω και στη σφαίρα της φαντασίας μου), λέω να αισιοδοξήσω σκεπτόμενη το ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς, που τόσο αγαπώ.
Το ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς στο νησί (Λευκάδα, μηντοξαναλέμε), είναι μία από τις στιγμές που πιστεύω πως η ανθρωπότητα μου χάρισε για να κρυφοκοιτάζω λίγο την ευτυχία και να χαμογελώ.
Η ευτυχία αυτή είναι πλαισιωμένη στο έθιμο του νησιού που μετά τα μεσάνυχτα, μας έσπρωχνε να πάρουμε τα ποδήλατα μας και να πάμε να πιάσουμε τον Μάη. (Ο Μάης που λέμε, είναι κάτι που μοιάζει με λευκή κουτσουπιά.)
Τα τελευταία χρόνια που το νησί έχει χαλαρώσει τους δεσμούς του με αυτό το έθιμο, συνήθως μένω στην Αθήνα.
Όμως κάθε ξημέρωμα Πρωτομαγιάς στην πόλη, θυμάμαι νοσταλγικά όλα τα κλαδάκια Μάη που μάζεψα και όλα τα εφηβικά ραντεβού που έδωσα κάτω από κάποιον Μάη, με μοναδικό φως, αυτό των ζωηρών πυγολαμπίδων. Και κάπως έτσι, εκεί -κατά τις 2, ένα καινούριο ράγισμα δημιουργείται στην καρδούλα μου.
(Τον Μάιο τον αγαπώ, για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι αν του αλλάξεις τον τόνο γίνεται Μάιο (μάγιο), και την μαγιονέζα την αγαπά πολύ η φίλη μου, το Αθηνάκι, και κάθε φορά που λέω μάγιο θυμάμαι το γαργαλιστό της γέλιο μπροστά σε μία γενναία ποσότητα μαγιονέζας.)
Ένα άουτφιτ λοιπόν, για ετούτη την Πρωτομαγιά στο νησί αλλά και στην πόλη.
Sweet May

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014