Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

"I'm full of dust and guitars"

Τον Syd Barrett πάντα τον σκεφτόμουν κάπως σαν τον αδικοχαμένο ήρωα του παραμυθιού.
Αν και υπήρξε ουσιαστικά ο ιδρυτής των Pink Floyd, αποχώρησε σχετικά σύντομα (λόγω του προβλήματος του με τα ναρκωτικά), έπειτα έκανε μια μικρή σόλο καριέρα, μέχρι το 1974, και έκτοτε εξαφανίστηκε για πάντα.
Ενώ όλα τα μεγαλύτερα, cool αγόρια του σχολείου άκουγαν Pink Floyd φανατικά, κάπως ξέφυγα από αυτό. (Εντάξει, τη φάση με το wish you were here και το hey you κόλλημα την πέρασα, δεν είμαι εξωγήινος).
Σε κάθε πάρτυ ή συνάντηση στο σπίτι μου, οι δίσκοι του πατέρα μου, και πρώτος ο The Wall, λειτουργούσαν γι αυτούς σαν πόλος έλξης, και ενώ μπροστά τους είχα την φάτσα του "εννοείταιπωςακούωPinkFloyd" πίσω τους προτιμούσα δίσκους της Johnny Mitchell, του Bob Dylan και των Beatles.
Παρ'όλα αυτά, τον Syd Barrett τον έμαθα όταν τελείωνα το σχολείο, και αν και σχετικά μεγάλη, η όλη ιστορία με τα ναρκωτικά και την ψυχεδέλεια με ιντρίγκαρε για να τον σκαλίσω περισσότερο.
Σίγουρα, έχτισα ένα μικρούλι βάθρο στη πίσω γωνία του μυαλού μου με λίγο χώρο για worship μετά από την ατάκα "I'm full of dust and guitars".
Αυτός ο πατημένος με μπύρα και λάσπη σκοτεινός λυρισμός του, σε συνδυασμό με το λιγνό φυζίκ του, το pea coat του, τα φουλάρια του, τα μεταξωτά πουκάμισα και τα βελούδινα παντελόνια του, ήταν ότι έπρεπε για να τον εκτοξεύσουν στην λίστα με τους τοπ 5 φανταστικούς μου φίλους.
(Και αν θα έπρεπε ποτέ να πω μόνο ένα όνομα για το psychedelic peacock style αυτό σίγουρα θα ήταν του Syd.)
Syd Barrett λοιπόν, το σημερινό inspiration, με μια εσάνς μυστηρίου, που ταιριάζει με χαμηλό φωτισμό και καπνό βιομηχανικού τσιγάρου.

(Ακολουθούν τα γνωστά -φώτοζ δικές του, και άουτφιτ wanna be Syd από την μονόχρωμη φάση του)











I'm full of dust and guitars


                         

Γλυκοφιλώ,
xxx

Δεν υπάρχουν σχόλια: