Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Reality Bites

Είναι ορισμένες στιγμές που σου δημιουργούν μία αίσθηση γλυκιά και απαλή -σαν να αποκαλύπτεται μπροστά σου το μυστήριο της ύπαρξης (εχμ, ίσως υπερέβαλα λίγο).
Στιγμές πολύ πολύ μικρές, και καμιά φορά ασήμαντες, που όμως καταφέρνουν και εντυπώνονται στην μνήμη σου βαθιά, και που ακόμα και μετά από πολλά χρόνια τις θυμάσαι μαζί με την ακριβή αίσθηση που είχες νιώσει τότε που αυτές συνέβαιναν.
Για κάποιο λόγο έχω πάρα πολλές τέτοιες μαζεμένες, τόσες που καμιά φορά τρομάζω όταν σκέφτομαι το σύνολο τους, γιατί σκέφτομαι ότι η μνήμη και οι αισθήσεις μπορεί να είναι δοχεία με συγκεκριμένο βάθος και πως αν τα γεμίσω μετά δεν θα υπάρχει χώρος για καινούριες στιγμές, και απλά θα ζω τις ίδιες, με την ίδια επαναλαμβανόμενη αίσθηση που είχα τότε.
Μία από τις πάρα πολλές τέτοιες που έχω, είναι η στιγμή που είδα πρώτη φορά το Reality Bites.
Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου, στο νησί, και ήμουν βυθισμένη σε έναν πολύ απεγνωσμένο έρωτα, για τον γιο της Αγγλίδας καθηγήτριας μου, που δούλευε σαν παιδί για όλες τις δουλειές σε μία καφετέρια/surf club που πήγαινα με τους γονείς μου τα απογεύματα.
Δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν, πέρα από ότι ήταν ατίθασος, όχι πολύ καλός στο σχολείο και πως του άρεσε να ζωγραφίζει.
Ήταν χειμώνας και πήγαινα στο βίντεο κλαμπ του νησιού, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν μου, κοιτώντας κάτω, και μετρώντας τα τσιμεντότουβλα που πατούσα μέχρι να φτάσω εκεί.
Μπαίνοντας, το μάτι μου έπεσε κατ'ευθείαν στο μπλε εξώφυλλο της ταινίας.
Αν και είχα ήδη δει τον Ψαλιδοχέρη και είχα σχεδόν ερωτευτεί την Winona Ryder, δεν είχα ακόμα συγκρατήσει το όνομα της, αλλά κατάλαβα πως ήταν αυτή στο μπλε εξώφυλλο, που τόσο μου είχε αρέσει στον Ψαλιδοχέρη.
Χωρίς να το πολυσκεφτώ, την πήρα και πήγα κατ'ευθείαν σπίτι για να την δω, με την ελπίδα πως θα νιώσω λίγο πιο χαρούμενη. (αυτή η εφηβεία και οι έρωτες της, όταν σου συμβαίνουν είναι σκληρό πράγμα)
Και μπουμ! Η πρώτη σκηνή ήταν σαν έκρηξη στα μούτρα μου. Μια παρέα νεαρών, που ψάχνουν το νόημα στον σύγχρονο σκληρό κόσμο. Δεν θα μπορούσα να είχα ζητήσει τίποτα παραπάνω από εκείνο το σκοτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα.
Στα 5 πρώτα λεπτά ταυτίστηκα με την Winona, και όσο η ταινία προχωρούσε στο πρόσωπο του Ethan είχα σφηνώσει, ιδέες, επιθυμίες και όνειρα για ένα μέλλον που ανυπομονούσα να έρθει.
Σκεφτόμουν ότι το αγόρι που μου άρεσε μπορεί να έχει το ίδιο attitude με τον Ethan. (γιατί όχι? αφού δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν. Συν το ότι είχαν τα ίδια ελαφρώς λαδωμένα μαλλιά- αηδία, το ξέρω, αλλά είπαμε, εφηβεία)
Μέχρι να τελειώσω το σχολείο, αυτή η ταινία υπήρξε κάπως σαν ευαγγέλιο, και σαν στυλιστικός οδηγός.
Αν και όταν την είδα, ήταν αρχές των 00s και ενδυματολογικά το πράγμα είχε πάει στα μιλένιουμ σπορτέξ, στα τζιν παντελόνια/τζιν φούστες με κομμάτια από ύφασμα ή με δαντέλα στο τελείωμα τους (μπρρρ..) εγώ τότε αγόρασα το πρώτο μου Levi's και δανείστηκα πρώτη φορά ρούχο από την ντουλάπα της μητέρας μου.
Ένα γιλέκο, που όταν το φόρεσα με το Levi's μου ένιωσα σαν την ξανθιά σγουρομάλλα (ίσως και λίγο weird) αδερφή της Winona.
Αυτή η ταινία υπήρξε πολύ παραπάνω από μία απλή ρομαντική κομεντί.
Περιέκλειε όλες τις εφηβικές και μετεφηβικές ανησυχίες.
Είναι μία ταινία για τότε που σκεφτόσουν πως στα 23 θα είσαι μεγάλος, και θα πρέπει να έχεις βρει τον πυρήνα της ουσίας σου. Για τότε που ο Troy Dyer πάντα θα νικούσε το γιάπικο πρότυπο, γιατί αυτός ήξερε πως το μόνο που χρειάζεσαι στη ζωή είναι "λίγα τσιγάρα, έναν καφέ και λίγη κουβεντούλα. Εγώ, εσύ και 5 δολάρια"
Μία ταινία για να σου θυμίζει τώρα που έχεις περάσει τα 23 (και πού όχι μόνο στον πυρήνα της ουσίας σου δεν έχεις φτάσει, αλλά δεν έχεις καν πλησιάσει τον εξωτερικό της φλοιό) όλα αυτά που ήθελες από τον εαυτό σου τότε.
Ακολουθεί άουτφιτ εμπνευσμένο από την Winona και φώτοζ από την ταινία.


Reality Bites



Vintage wool vest, €20 / Toast cropped pants, €140 / Dr. Martens black shoes, €110 / Black sunglasses










Γλυκοφιλώ,
xxx

Δεν υπάρχουν σχόλια: