Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

printemps

Μέρες τόσο φωτεινές σαν και αυτές δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι τον Μερσώ (και κατ'επέκταση τον Καμύ).
Ο Μερσώ, αν και τόσο αδιάφορος και τόσο αναποφάσιστος μπροστά στη ζωή, πράττει παρακινούμενος από τον ήλιο, φτάνοντας ακόμα και στον φόνο.
Αν είστε λίγο Καμικοί, θα γνωρίζετε ήδη πόσο σημαντικός είναι ο ήλιος στο έργο του.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να πλέκω εγκώμιο στην άνοιξη και στον ήλιο, μιας και είμαι πάντα αυτή που περιμένει στο παράθυρο να δει αν έπεσαν τα φύλλα, και αν επιτέλους έφτασε το φθινόπωρο.
Παρ'όλα αυτά, με τα πρώτα ξεμυτίσματα του ήλιου, νιώθω τις ακτίνες του να χαιδεύουν γλυκά και τρυφερά κάθε κύτταρο μου, κάνοντας με να θέλω να γουργουρίσω από ευχαρίστηση.
(Η εσωτερική σύγκρουση -στο δίλημμα ήλιος ή πορτοκαλί πεσμένα φύλλα, κάθε φορά είναι μεγάλη.)
Οπότε και εγώ μπροστά στο "άπληστο πύρινο φως του" ήλιου φαίνομαι τόσο δα μικρή, γι αυτό θα βάλω μία τελεία σε αυτή την εισαγωγή με ένα άουτφιτ για ωραία κυριακάτικη βόλτα κάτω από τον ήλιο που συνδυάζεται τελεια με τον Ξένο ή με το Καλοκαίρι του Καμύ.

Printemps

Δεν υπάρχουν σχόλια: