Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Sweet May of mine

Αν ο Απρίλιος ήταν άνθρωπος, θα ευχόμουν να πεθάνει.
Είναι μήνας ψεύτης και αλήτης. Σου υπόσχεται ήλιους και στους δίνει μισούς.
Συν το ότι σχετίζεται με το Πάσχα (για το οποίο η άποψη μου βρίσκεται εδώ)
Παρ'όλα αυτά, επειδή ο Μάιος είναι λίγα βράδια μακριά μας, και το γλυκό άρωμα των τρυφερών λουλουδιών του έχει αρχίσει ήδη να γαργαλά τη μύτη μου (έστω και στη σφαίρα της φαντασίας μου), λέω να αισιοδοξήσω σκεπτόμενη το ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς, που τόσο αγαπώ.
Το ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς στο νησί (Λευκάδα, μηντοξαναλέμε), είναι μία από τις στιγμές που πιστεύω πως η ανθρωπότητα μου χάρισε για να κρυφοκοιτάζω λίγο την ευτυχία και να χαμογελώ.
Η ευτυχία αυτή είναι πλαισιωμένη στο έθιμο του νησιού που μετά τα μεσάνυχτα, μας έσπρωχνε να πάρουμε τα ποδήλατα μας και να πάμε να πιάσουμε τον Μάη. (Ο Μάης που λέμε, είναι κάτι που μοιάζει με λευκή κουτσουπιά.)
Τα τελευταία χρόνια που το νησί έχει χαλαρώσει τους δεσμούς του με αυτό το έθιμο, συνήθως μένω στην Αθήνα.
Όμως κάθε ξημέρωμα Πρωτομαγιάς στην πόλη, θυμάμαι νοσταλγικά όλα τα κλαδάκια Μάη που μάζεψα και όλα τα εφηβικά ραντεβού που έδωσα κάτω από κάποιον Μάη, με μοναδικό φως, αυτό των ζωηρών πυγολαμπίδων. Και κάπως έτσι, εκεί -κατά τις 2, ένα καινούριο ράγισμα δημιουργείται στην καρδούλα μου.
(Τον Μάιο τον αγαπώ, για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι αν του αλλάξεις τον τόνο γίνεται Μάιο (μάγιο), και την μαγιονέζα την αγαπά πολύ η φίλη μου, το Αθηνάκι, και κάθε φορά που λέω μάγιο θυμάμαι το γαργαλιστό της γέλιο μπροστά σε μία γενναία ποσότητα μαγιονέζας.)
Ένα άουτφιτ λοιπόν, για ετούτη την Πρωτομαγιά στο νησί αλλά και στην πόλη.
Sweet May

Δεν υπάρχουν σχόλια: