Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Ophelia, Ophélie, Ofelia, Ofélia

"Οφηλία, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου."
Ok, ο Ναμπόκοφ δεν λέει Οφηλία αλλά Λολίτα. Παρ'όλα αυτά εγώ πάντα σκέφτομαι την Οφηλία.
Γιατί η Οφηλία είναι το αιώνιο σύμβολο της αγνότητας και της αδικοχαμένης κόρης/αδερφής, που πνίγηκε τραγουδώντας σαν να μην ένιωθε καθόλου τον χαμό της, όπως μας λέει η Γερτρούδη στον Άμλετ. 
Είναι ο λευκός ο κρίνος, που ταπεινά ακολουθούσε λόγο πατέρα και αδερφού, ακόμα και αν η καρδιά της ποθούσε άλλο.
Είναι αυτή που πλήρωσε την οργή του Άμλετ για την Γερτρούδη, και την αγάπη της για τον ίδιο.
Τρυφερή, άσπιλη και αμόλυντη, ανάμεσα στα λουλούδια της, τρελαίνεται και χάνει τη ζωή της σαν μία γνήσια τραγική ηρωίδα.
Υπήρξε κύρια θεματολογία της Βικτωριανής εποχής, και κατά την διάρκεια των αιώνων έχει εμπνεύσει από τους προραφαηλίτες Millais και Waterhouse μέχρι τον Rocky Schenck, (τον σκηνοθέτη του where the wild roses grow, nick cave & kylie minogue)
Η λατρεία μου γι αυτήν ξεκίνησε, αν θυμάμαι καλά, με ένα από αυτά τα πρασινισμένα από τον ήλιο πόστερ της Οφηλίας του Millais στη σκάλα του σπιτιού της γιαγιάς μου, και εξελίχθηκε κάπου στα 19 όταν το τότε αγόρι μου, μου χάρισε τον Άμλετ σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα.
Τώρα, δεν ξέρω πως μπορεί να σταθεί το style icon tag εδώ, αλλά για μένα η Οφηλία λειτουργεί πολύ σωστά σαν διαχρονικό γυναικείο πρότυπο ομορφιάς και style.
Οπότε ακολουθούν Οφηλίες αποδοσμένες από διάφορους ζωγράφους (οι δύο αγαπημένες μου είναι του Millais και του Waterhouse του 1894) και λίγα ρουχαλάκια που θα φορούσε η Οφηλία σήμερα, ή εγώ και εσύ τις μέρες που θα θέλαμε να της μοιάσουμε.

John William Waterhouse 1894
John William Waterhouse 1910

John William Waterhouse 1889



John Everett Millais' Ophelia 1851-52
W G Simmonds ‘The Drowning of Ophelia’ 1910


Joseph Severn’s Ophelia, 1831

George Frederic Watts ‘Ophelia’, 1864
              
Arthur Hughes Ophelia, 1852

Ophelia

Ophelia by olaroz featuring a bone mirror

Δεν υπάρχουν σχόλια: