Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Περίπου

Μια από τις τυραννίες της μικρής ζωής μου. 
Το περίπου.
Ο,τι σφηνώθηκε σε ένα ανάμεσα, ζουληγμένο, ιδρωμένο και ταλαιπωρημένο, που ποτέ δεν έγινε ιδανικό ή σωστό.
Όπως κάποια λαστιχάκια για τα μαλλιά. 
Τα τυλίγεις δυο φορές, και δεν είναι αρκετές για να κρατήσουν σφιχτά την κοτσίδα σου, αλλά στις τρεις φορές σε σφίγγουν τόσο που πλησιάζεις την κρανιακή κάκωση. 
Αυτά, σε καταδικάζουν σε ένα περίπου. 
Σε μία περίπου σφιχτή κοτσίδα.
Όπως και το νερό, όταν κάνεις μπάνιο. 
Λίγο δεξιά είναι πολύ ζεστό, και λίγο αριστερά όχι αρκετά ζεστό. 
Άλλο ένα περίπου σε αυτή την καθημερινότητα που δεν λέει να φτάσει το ιδανικό.
Στην ιδανική κοτσίδα και στο ιδανικό νερό.
Και έτσι, μια κοτσίδα και ένα νερό σε παρασύρουν σε ένα περίπου που αντηχεί στ' αυτιά σου με μια μετριότητα. 
Τυραννία.
Όμως, σκεπτόμενη πονηρά, λέω να αποδεχθώ το περίπου, ώριμα και ενήλικα, γιατί έτσι ίσως ανακαλύψω την αξία του και καταφέρω να πετάξω από πάνω μου τα δεσμά της τυραννίας που μου δίνει.
Στρατηγική "κάνε φίλο τον εχθρό σου".
Μια περίπου σφιχτή κοτσίδα, σίγουρα έχει μια κάποια γοητεία, που ποτέ δεν ανακάλυψα ως τώρα. 
Με την ελπίδα λοιπόν ενός καλύτερου εαυτού, απαλλαγμένου από τυραννίες και ψυχαναγκασμούς σταματώ να εξισώνω το περίπου με καταστροφές, πλημμύρες και λιμούς, επιβεβαιώνοντας το με ένα περίπου χειμωνιάτικο ή περίπου φθινοπωρινό άουτφιτ.

Untitled #47


Δεν υπάρχουν σχόλια: