Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Κάτι γλυκό με μήλα που περίσσεψαν

Είναι κάποιες μέρες που ξυπνάς, και θέλεις κάποιος να σε περιποιηθεί τρίβοντας σου τα πατουσάκια, φτιάχνοντας  σου ένα πρωινό ή ένα γλυκό, ή ένα κάτι τις τέλος πάντων.
Όμως στο σπίτι είσαι μόνος, η καφετιέρα δεν έχει έτοιμο ζεστό καφέ για σένα και το μόνο που υπάρχει στην κουζίνα είναι κάτι μήλα απο την λαϊκή, που σου βγήκαν τζούφια.
Σήμερα, για μένα ήταν μια τέτοια μέρα. 
Παρακάτω, παρατίθεται φωτογραφικό υλικό με την προσπάθεια που έκανα για να με κανακέψω, και να μου χαιδέψω λίγο τα μαλλάκια, λέγοντας μου, πως όλα θα πάνε καλά και πως ένας χρωματιστός μονόκερως θα έρθει να με πάρει σύντομα.

Για αρχή, τα μήλα. (2 μου είχαν μείνει)


Είχα και 2 αυγά όμως, οπότε και αυτά στο γλυκό.


Το μαγικό εργαλείο ξυράφι, που το χρησιμοποιώ στα πάντα. (Πατάτες, αγγούρια, καρότα, μήλα κτλ)


Αλεύρι και μπέικιν πάουντερ.


Τόσο λάδι 


Το μείγμα. 
(Όταν το είδα απογοητεύτηκα κάπως, αλλά είπα να του δώσω μια ευκαιρία.)


Και του την έδωσα 


Είχα προθερμανει τον φούρνο (γιατί, ακούω πως το κάνουν οι μαμάδες. Δεν ξέρω όμως γιατί, μην με ρωτήσετε)

Και, φυσικά δεν ήξερα πόσο χρόνο να το αφήσω οπότε, έκανα το κόλπο της οδοντογλυφίδας. (Τσιμπάς το γλυκό στο κέντρο, κ αν η οδοντογλυφίδα βγει καθαρή, είναι έτοιμο)


Και τελικά ήταν έτοιμο 


Το έβαλα στην καλή μου την πιατέλα (αμέ, έχω και τέτοια)


Και το πασπάλισα με ζάχαρη άχνη κ λίγη κανέλα


Το έκοψα


Μου το σέρβιρα μαζί με καφέ


Και μετά το έφαγα όπως θα το έτρωγε ο mr. Fox του Wes Anderson. (βλέπε εδώ)
Ουπς, έπεσε λίγη ζαχαρίτσα


Τώρα που το έφαγα δεν ξέρω τι ειναι, γιατί μηλόπιτα σίγουρα δεν είναι αλλά ούτε και κέικ. 
Καλό ήταν όμως. Και γρήγορο.

Τα υλικά ήταν τα εξής

2 μήλα, κομμένα σε φλούδες με το μαγικό εργαλείο που κάνει για όλα.

2 αυγά λιγο χτυπημένα 

4,5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη μαύρη. 

9 κουταλιές της σούπας αλεύρι. (Δεν εχω ζυγαριά, ολα στο σπίτι μου πανε ή με το μάτι ή με κουταλιές)

1,5 κουταλάκι του γλυκου μπέικιν πάουντερ 

Λάδι ή και βιτάμ, πχ λιγο λιγότερο απο το μισό

Κανέλα με το μάτι

Αν είχα σταφίδες θα έβαζα και θα του πήγαινε.

Η διαδικασία: 

Σε ένα μπολ το αλεύρι με το μπέικιν και το λάδι. 
Πρόσθεσα τη ζάχαρη και τα μήλα.
Την κανέλα και τα αυγά.
Ανακάτεψα. 
Το έβαλα στη φόρμα, αφού την πέρασα με λίγο λάδι, και έπειτα στον προθερμανσμενο φούρνο στους 180 βαθμούς.

Γκυκοφιλώ,
xxx

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Ενα post μεταξυ του Breaking the waves και του Stellan Skarsgard

Ακόμα και αυτή τη στιγμή, που γράφω τις πρώτες λέξεις αυτού του πόστ, δεν έχω αποφασίσει αν θέλω να γράψω για το Breaking the waves ή για τον Stellan Skarsgard.
Λέω να προσπαθήσω να κάνω ένα συνδυασμό Γιαν με Stellan.
Κατ'αρχάς, σκεφτόμουν την σκατόφατσα του Τριερ επειδή αυτές τις μέρες θα πάω να δω το Nymphomaniac, και κάθε φορά που πάω να δω ταινία του, σκέφτομαι ότι κάποτε γύρισε το Breaking the waves και έτσι μαζεύω το θάρρος μου, για να πάω να δω την εκάστοτε νέα ταινία του.
Δεν υπήρξα ποτέ μεγάλη φαν του Τριερ αλλά υπήρξα (και υπάρχω ακόμα) φαν του Stellan Skargard ακόμα και αν δεν μπορώ να προφέρω καλά το όνομα του.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει παίξει σε άπειρες ταινίες του Τριερ και μετά στο Θορ (σίριουσλι Στελαν? στο Θορ?) και στους πειρατές της Καραιβικής.
Είναι αυτός που δεν κωλώνει να εμφανιστεί τη μία μέρα με ημιχαβανέζικο πουκάμισο και την άλλη με ιμπεκάμπλ (σε άπταιστα ελληνικά) τόταλ μπλακ άουτφιτ με μία κόκκινη πινελιά, που έχει στα μάτια μου το ίδιο ίμπακτ με αυτό που έχει η φρέσκια σοκοφρέτα στα σαγόνια μου, όταν την δαγκώνω λαίμαργα.


photo credit Chris Hatcher PR Photos
 photo credit Buddy Bartelsen
Το Breaking the waves είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες γενικώς, και η αγαπημένη μου του Stellan (μου αρέσει όταν νοιώθω οικεία να τους αποκαλώ με το μικρό τους).
Έχει αγγίξει αυτές τις ευαίσθητες χορδές της θηλυκής μου ιδιοσυγκρασίας με αυτό το μεταφυσικό κάτι τις της. Βέβαια σε αυτό συνέβαλε πρωτίστως η Emily Watson, με την ερμηνεία της και έπειτα ο χαρακτήρας του Jan που δεν θα μπορούσε να έχει καταλληλότερο φυζίκ από αυτό του Stellan (ούτε και καταλληλότερο τζακετ, από αυτό το sheepskin)
Το Breaking the waves είναι μια ιστορία αγάπης. 
Θυσία και παράλογο μπλέκονται με έναν βαθιά ποτισμένο συντηρητισμό που συγκρούεται με τον έρωτα. -goosebumps.
Δεν θέλω να μπλέξω με τα νοήματα και τα επίπεδα αυτής της ταινίας, γιατί κάπου θα χαθώ, κάπου θα σας κουράσω (είμαστε κ κάτι σαν φασιομπλογκ γαμώτη μας) και κάπου δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος γι αυτό.
Γι αυτό το λόγο, λέω να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στο ντύσιμο του Jan, αν και από ότι βλέπω δεν κυκλοφορούν στο διαδίκτυο φώτος του. 
Τέλος πάντων, στην αρχή της ταινίας εμφανίζεται με ένα μπλού τζιν (πόσο μ'αρέσει αυτό το μπλου μπροστά στο τζιν) πουκάμισο μέσα από πουλοβεράκι και ένα καταπληκτικό sheepskin jacket πού λόγω ύψους του ταιριάζει απόλυτα. (Όπως η φράουλα στη σοκολάτα ή μάλλον όπως η καραμέλα στη μηλόπιτα.)
Εδώ, λοιπόν, είναι μερικά ρουχαλάκια που πιστεύω πως θα φορούσε ο Jan αλλά και ο Stellan


Breaking the waves


Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

music monday #51

Γκλίτερ, λιπγλός και γυαλιστερά κολάν. Η music monday νούμερο πενήντα ένα είναι για τα αγόρια.
Γιατί τα κορίτσια ξέρουν. (Γουίνκ).
Εγώ για το λόντρι λίμπο μπλογκσποτ.

Εντάξει, ιτς ολγουεης σαννυ ιν χιαρ.

Athena P Gerard
                                             



Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Piecemissed Jlry

Η αλήθεια είναι πως στην Αθήνα, κοιτάζουμε μόνο τα της Αθήνας.
Με αυτό εννοώ, πως ασχολούμαστε μόνο με τα όσα συμβαίνουν στην πρωτεύουσα, και κάπως αγνοούμε, και ίσως καμιά φορά σνομπάρουμε, αυτά που συμβαίνουν στις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας.
Και όμως, συμβαίνουν πολύ ωραίες πρωτοβουλίες και ενδιαφέροντα πράγματα και αλλού. Εντυπωσιακό ε?!
Προηγούμενα παραδείγματα, αν θυμάστε τα xylo eyewear από την Σύρο και την Athena P Gerard στη Θεσσαλονίκη, που συχνά πυκνά εμφανίζεται σαν νίντζα στο Laundry limbo, γιατί εκτός από σούπερ ντούπερ ρόυχα κάνει και σούπερ ντούπερ γκεστ εμφανίσεις στις music Mondayz.
Η σημερινή ανακάλυψη, είναι η Γεωργία Πισμίση και τα κοσμήματα της.
Τα κοσμήματα της, σίγουρα είναι από αυτά που δεν ξεχνάς και που συνηθίζεται να λέγονται statement, -αν και εμένα δεν μου πολύ αρέσει ο όρος, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Το πιο ενδιαφέρον στη δουλειά της είναι ο συνδυασμός των υλικών που χρησιμοποιεί, κάποια από τα οποία είναι φυσικά και τα συλλέγει από παραλίες (βλέπε κέρατα). Έπειτα τα επεξεργάζεται και τους δίνει την τελική τους μορφή.
Το ύφος των συλλογών της είναι σκοτεινό και σε παραπέμπει σε vamp περσόνες.
Αν η Theda Bara ζούσε στην σημερινή εποχή, σίγουρα θα φορούσε τα κοσμήματα της Γεωργίας!
Αν είστε στη Θεσσαλονίκη και θέλετε να δείτε δουλειά της μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο 6939.493.073 ή μέσω του καινούριου της page της στο facebook, εδώ
Όλα τα δείγματα είναι χειροποίητα και μοναδικά.
Οι φώτος είναι από την τελευταία της παρουσίαση που έγινε πριν μία εβδομάδα.












photo credit: Athena P Gerard
γλυκοφιλώ,
xxx

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

"I'm full of dust and guitars"

Τον Syd Barrett πάντα τον σκεφτόμουν κάπως σαν τον αδικοχαμένο ήρωα του παραμυθιού.
Αν και υπήρξε ουσιαστικά ο ιδρυτής των Pink Floyd, αποχώρησε σχετικά σύντομα (λόγω του προβλήματος του με τα ναρκωτικά), έπειτα έκανε μια μικρή σόλο καριέρα, μέχρι το 1974, και έκτοτε εξαφανίστηκε για πάντα.
Ενώ όλα τα μεγαλύτερα, cool αγόρια του σχολείου άκουγαν Pink Floyd φανατικά, κάπως ξέφυγα από αυτό. (Εντάξει, τη φάση με το wish you were here και το hey you κόλλημα την πέρασα, δεν είμαι εξωγήινος).
Σε κάθε πάρτυ ή συνάντηση στο σπίτι μου, οι δίσκοι του πατέρα μου, και πρώτος ο The Wall, λειτουργούσαν γι αυτούς σαν πόλος έλξης, και ενώ μπροστά τους είχα την φάτσα του "εννοείταιπωςακούωPinkFloyd" πίσω τους προτιμούσα δίσκους της Johnny Mitchell, του Bob Dylan και των Beatles.
Παρ'όλα αυτά, τον Syd Barrett τον έμαθα όταν τελείωνα το σχολείο, και αν και σχετικά μεγάλη, η όλη ιστορία με τα ναρκωτικά και την ψυχεδέλεια με ιντρίγκαρε για να τον σκαλίσω περισσότερο.
Σίγουρα, έχτισα ένα μικρούλι βάθρο στη πίσω γωνία του μυαλού μου με λίγο χώρο για worship μετά από την ατάκα "I'm full of dust and guitars".
Αυτός ο πατημένος με μπύρα και λάσπη σκοτεινός λυρισμός του, σε συνδυασμό με το λιγνό φυζίκ του, το pea coat του, τα φουλάρια του, τα μεταξωτά πουκάμισα και τα βελούδινα παντελόνια του, ήταν ότι έπρεπε για να τον εκτοξεύσουν στην λίστα με τους τοπ 5 φανταστικούς μου φίλους.
(Και αν θα έπρεπε ποτέ να πω μόνο ένα όνομα για το psychedelic peacock style αυτό σίγουρα θα ήταν του Syd.)
Syd Barrett λοιπόν, το σημερινό inspiration, με μια εσάνς μυστηρίου, που ταιριάζει με χαμηλό φωτισμό και καπνό βιομηχανικού τσιγάρου.

(Ακολουθούν τα γνωστά -φώτοζ δικές του, και άουτφιτ wanna be Syd από την μονόχρωμη φάση του)











I'm full of dust and guitars


                         

Γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

music monday #50

Σήμερα δεν έχω με τι λόγια να συνοδεύσω ετούτη την music monday, οπότε λέω να δανειστώ δυο- τρία από την φίλη μου την Σύλβια.
"I am jealous of those who think more deeply, who write better, who draw better, who ski better, who look better, who live better, who love better than I" -Sylvia Plath

                                    
                                      music monday #50 andromachi for laundry limbo from laundrylimbo on 8tracks Radio.



γλυκοφιλώ,
xxx

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Stranger than paradise

Η αλήθεια είναι πως για τον τίτλο του πόστ, διχάστηκα μεταξύ του Stranger than paradise και του choking the alligator, αλλά σκέφτηκα πως κάποιοι δεν θα έχετε δει την ταινία, οπότε θα πάει χαμένος ο αλιγάτορας.
Το Stranger than paradise είναι μία από τις ταινίες που θα ήθελα να είχα γυρίσει.
Δεν έχω καμία λόξα με το σινεμά, αλλά πολύ συχνά με πιάνει, με πράγματα που βλέπω, ακούω ή διαβάζω και μου αρέσουν πολύ να σκέφτομαι, "πωωω, θα θελα τόσο πολύ να το έχω κάνει εγώ αυτό. Θα μου ταίριαζε, αλήθεια"
Και αυτό το σκέφτηκα σε ετούτη τη σκηνή

"It's Screamin' Jay Hawkins and he's a wild man, so bug off"




Αχ, Jim, αχ, αχ!
Προσπερνάμε τα αχ και τα βαχ, και επιστρέφουμε στην ταινία.
Νομίζω, αυτή είναι η αγαπημένη μου δική του, χωρίς να είμαι βεβαία, γιατί αγαπώ πολύ και το Down by law (εντυπωσιακό ε?!).
Δεν θα πω πόσο μου αρέσει ο Jarmusch ούτε για το crush μου με τον John Lurie, αλλά θα περάσω κατ'ευθείαν στο ψητό. Δηλαδή στο style του John aka Willie.
Το style του είναι ρέμπελο και αυθάδικο, και έχει αυτή την ποιητική εσάνς που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.
Φοράει το cardigan του παππού, με τιράντες, fedora καπέλο, δερμάτινο σακάκι και all star.
Πόσο, πόσο cool?
Η αλήθεια είναι πως ο Jarmusch κάπως τα συμπαθεί τα all star και το fedora γιατί εμφανίζονται συχνά στις ταινίες του. Και αυτό μου αρέσει, γιατί τα all star τα αγαπώ.
Ακολουθούν φώτος του John Lurie ως Willie και άουτφιτ εμπνευσμένο από τα μάτια του και μόνο.








Stranger than paradise


Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

music monday #49

Πάλι κολλάει το μπλόγκερ, και πολύ μου τα χαλάει.
Μέχρι να βρω τι συμβαίνει ακούτε την music monday που έφτιαξε ο trif.puretrif από εδώ:



γλυκοφιλώ,
xxx