Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

music monday #55

Αυτή τη Δευτέρα, ένα μιξτειπ αφιερωμένο στον Jim Jarmusch, ή αλλιώς στον -μαν-.
Δεν θα πω κάτι, ούτε για τον Jarmusch, ούτε για την παρέα του (John Lurie, Tom Waits και λοιπούς), πέρα από ότι θα ήθελα να με έχουν και εμένα φίλη, και να είμαι και εγώ τόσο κουλ, και να με κάνουνε παρέα, και να μου λένε και εμένα τα μυστικά τους. 
Στη φώτο του μιξτειπ, είμαι εγώ με τον Nick Chi, (ή αλλιώς κολλητό, ή αλλιώς ντουντ) που πίνουμε καφέ σε στυλ Coffee and Cigarettes.

                                            
                                         andromachi for laundry limbo music monday #55 from laundrylimbo on 8tracks Radio.


γλυκοφιλώ,
xxx

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Reality Bites

Είναι ορισμένες στιγμές που σου δημιουργούν μία αίσθηση γλυκιά και απαλή -σαν να αποκαλύπτεται μπροστά σου το μυστήριο της ύπαρξης (εχμ, ίσως υπερέβαλα λίγο).
Στιγμές πολύ πολύ μικρές, και καμιά φορά ασήμαντες, που όμως καταφέρνουν και εντυπώνονται στην μνήμη σου βαθιά, και που ακόμα και μετά από πολλά χρόνια τις θυμάσαι μαζί με την ακριβή αίσθηση που είχες νιώσει τότε που αυτές συνέβαιναν.
Για κάποιο λόγο έχω πάρα πολλές τέτοιες μαζεμένες, τόσες που καμιά φορά τρομάζω όταν σκέφτομαι το σύνολο τους, γιατί σκέφτομαι ότι η μνήμη και οι αισθήσεις μπορεί να είναι δοχεία με συγκεκριμένο βάθος και πως αν τα γεμίσω μετά δεν θα υπάρχει χώρος για καινούριες στιγμές, και απλά θα ζω τις ίδιες, με την ίδια επαναλαμβανόμενη αίσθηση που είχα τότε.
Μία από τις πάρα πολλές τέτοιες που έχω, είναι η στιγμή που είδα πρώτη φορά το Reality Bites.
Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου, στο νησί, και ήμουν βυθισμένη σε έναν πολύ απεγνωσμένο έρωτα, για τον γιο της Αγγλίδας καθηγήτριας μου, που δούλευε σαν παιδί για όλες τις δουλειές σε μία καφετέρια/surf club που πήγαινα με τους γονείς μου τα απογεύματα.
Δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν, πέρα από ότι ήταν ατίθασος, όχι πολύ καλός στο σχολείο και πως του άρεσε να ζωγραφίζει.
Ήταν χειμώνας και πήγαινα στο βίντεο κλαμπ του νησιού, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν μου, κοιτώντας κάτω, και μετρώντας τα τσιμεντότουβλα που πατούσα μέχρι να φτάσω εκεί.
Μπαίνοντας, το μάτι μου έπεσε κατ'ευθείαν στο μπλε εξώφυλλο της ταινίας.
Αν και είχα ήδη δει τον Ψαλιδοχέρη και είχα σχεδόν ερωτευτεί την Winona Ryder, δεν είχα ακόμα συγκρατήσει το όνομα της, αλλά κατάλαβα πως ήταν αυτή στο μπλε εξώφυλλο, που τόσο μου είχε αρέσει στον Ψαλιδοχέρη.
Χωρίς να το πολυσκεφτώ, την πήρα και πήγα κατ'ευθείαν σπίτι για να την δω, με την ελπίδα πως θα νιώσω λίγο πιο χαρούμενη. (αυτή η εφηβεία και οι έρωτες της, όταν σου συμβαίνουν είναι σκληρό πράγμα)
Και μπουμ! Η πρώτη σκηνή ήταν σαν έκρηξη στα μούτρα μου. Μια παρέα νεαρών, που ψάχνουν το νόημα στον σύγχρονο σκληρό κόσμο. Δεν θα μπορούσα να είχα ζητήσει τίποτα παραπάνω από εκείνο το σκοτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα.
Στα 5 πρώτα λεπτά ταυτίστηκα με την Winona, και όσο η ταινία προχωρούσε στο πρόσωπο του Ethan είχα σφηνώσει, ιδέες, επιθυμίες και όνειρα για ένα μέλλον που ανυπομονούσα να έρθει.
Σκεφτόμουν ότι το αγόρι που μου άρεσε μπορεί να έχει το ίδιο attitude με τον Ethan. (γιατί όχι? αφού δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν. Συν το ότι είχαν τα ίδια ελαφρώς λαδωμένα μαλλιά- αηδία, το ξέρω, αλλά είπαμε, εφηβεία)
Μέχρι να τελειώσω το σχολείο, αυτή η ταινία υπήρξε κάπως σαν ευαγγέλιο, και σαν στυλιστικός οδηγός.
Αν και όταν την είδα, ήταν αρχές των 00s και ενδυματολογικά το πράγμα είχε πάει στα μιλένιουμ σπορτέξ, στα τζιν παντελόνια/τζιν φούστες με κομμάτια από ύφασμα ή με δαντέλα στο τελείωμα τους (μπρρρ..) εγώ τότε αγόρασα το πρώτο μου Levi's και δανείστηκα πρώτη φορά ρούχο από την ντουλάπα της μητέρας μου.
Ένα γιλέκο, που όταν το φόρεσα με το Levi's μου ένιωσα σαν την ξανθιά σγουρομάλλα (ίσως και λίγο weird) αδερφή της Winona.
Αυτή η ταινία υπήρξε πολύ παραπάνω από μία απλή ρομαντική κομεντί.
Περιέκλειε όλες τις εφηβικές και μετεφηβικές ανησυχίες.
Είναι μία ταινία για τότε που σκεφτόσουν πως στα 23 θα είσαι μεγάλος, και θα πρέπει να έχεις βρει τον πυρήνα της ουσίας σου. Για τότε που ο Troy Dyer πάντα θα νικούσε το γιάπικο πρότυπο, γιατί αυτός ήξερε πως το μόνο που χρειάζεσαι στη ζωή είναι "λίγα τσιγάρα, έναν καφέ και λίγη κουβεντούλα. Εγώ, εσύ και 5 δολάρια"
Μία ταινία για να σου θυμίζει τώρα που έχεις περάσει τα 23 (και πού όχι μόνο στον πυρήνα της ουσίας σου δεν έχεις φτάσει, αλλά δεν έχεις καν πλησιάσει τον εξωτερικό της φλοιό) όλα αυτά που ήθελες από τον εαυτό σου τότε.
Ακολουθεί άουτφιτ εμπνευσμένο από την Winona και φώτοζ από την ταινία.


Reality Bites



Vintage wool vest, €20 / Toast cropped pants, €140 / Dr. Martens black shoes, €110 / Black sunglasses










Γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

music monday #54

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ινδία να εύχεσαι ναναι ο δρόμος σύντομος και να έχεις κλείσει αλερετούρ. Η κατάρα έχει ξεκινήσει όταν ο μάλαξ ο Κολόμβος πήγαινε να βρει σύντομο δρόμο για την Ινδία και κατέληξε στην Αμερική. Και αντί να παραδεχθεί την παπαριά του σαν κλασικός Αμερικάνος –αν και Ιταλός- το κάλυψε ονομάζοντας τους ιθαγενείς εκεί Indians. Αν θα το καλοσκεφτείς πάντως, όποιος έχει ασχοληθεί με την Ινδία δεν είχε καλό τέλος. Μπορεί στην αρχή για μεγάλο ή μικρό διάστημα η υιοθέτηση της ειδικής ινδικής κουλτούρας να σε κάνει σουπερ κουλ αλλά αν χάσεις το δρόμο σου τότε δεν σου έχω καλά νέα. Πάρε παράδειγμα τον Peter, o πιο γαμάτος τύπος στον κόσμο, Sellers ο οποίος αποτελεί το εξώφυλλο αυτής της μπουγάδας. Εκεί κάπου στα μέσα της καριέρας του κάνοντας τον Ινδό στο The Party (μπερντι μπερντι νιαμ νιαμ) -ο πιο γαμάτος τύπος στον κόσμο, έχασε το δρόμο του και τον έφαγαν τα πάθη του. Η κόκα και το αλκοόλ και η παράνοια του έφεραν καρδιακές προβολές και εντέλει το μοιραίο. Η κατάρα της Ινδίας φέρθηκε βάναυσα στον πιο γαμάτο τύπο στον κόσμο. Η υστεροφημία του είχε πληγεί από τις μαρτυρίες για το πόσο αρχίδι ήταν και πόσο αρχιδένια φέρεται σε παιδιά, γυναίκες και γενικά ότι ζωντανό υπάρχει δίπλα του. Η ταφόπλακα στη μεταθάνατο δόξα του παραλίγο να έρθει από την ανίερη ερμηνεία του Τζεφρι Ρας στη βιογραφική ταινία του πιο γαμάτου τύπου στον κόσμο. Άλλο παράδειγμα είναι οι Beatles. Στην ψυχεδελική εποχή που είχαν ανακαλύψει το σιτάρ το ελεσντι και το όπιο. Από τότε τους έτυχαν όλα τα κακά του κόσμου: δολοφονίες,αρρώστιες, η Γιόκο Όνο… Άλλο πιο σύγχρονο παράδειγμα είναι και οι puressense. Το συγκρότημα που έγραψε το καλύτερο έβερ κομμάτι του με τίτλο India στο οποίο μάλιστα η απίστευτη φωνάρα του Μουντρίτσκι ικετεύει να τον πάνε κάπου ζεστά και όμορφα, κοινώς έχει χάσει το δρόμο του για την Ινδία. Το αποτέλεσμα? Το συγκρότημα αποκτά τεράστια φήμη σε Ελλάδα και Αίγυπτο ενώ στο Μαντσεστερ από όπου κατάγονται, τους ξέρει μόνο ο χασάπης της γειτονιάς και αυτό επειδή του χρωστάνε, αποχωρήσεις, κατάντια και πλέον η πρόσφατη διάλυση τους. Ξέρω αγαπημένο μου Laundry Limbo ότι δεν θέλεις να σε αφήνω μόνη ενάντια σε τέτοια υπαρξιακά ζητήματα αλλά το θέμα με απασχολεί πολύ καιρό και κανένας χαρδαβέλας δεν μου χει δώσει μια απάντηση της προκοπής. Αφορμή έψαχνα να σου φτιάξω μια λίστα όπου θα περιέχει τραγούδια για ινδούς και ινδιάνους και να τελειώνει με την πακιστανική ορχήστρα των Sachal Studios να διασκευάζουν το take five του Brubeck. Καλή μπουγάδα και καλό ταξίδι Υγ. για να μην σε αφήσω με ερωτήματα και πάθεις καμιά υπαρξιακή κρισάρα, σου δίνω την απάντηση των dandy warhols για να μην ανησυχείς: “Well the future is frightening, and I seem to be fighting it, well, but soon as it's brightening. Well the future is frightening, but I I feel fine, oh yes I, I feel fine. Yeah.”
trif.puretrif
                                      
                         trif.puretrif for Laundry Limbo: music monday #54 from trif.puretrif on 8tracks Radio.


Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Valentine's music Friday, Rock'n'Love

Μια λίστα για τον Βαλεντίνο. Όχι τον ροζ. Γι'αυτόν τον άλλο, τον λίγο βρώμικο και λίγο αλήτη, που δεν μασάει να μας αφιερώσει τραγούδια αγάπης. 
Μια λίστα που φτιάξαμε στον πάγκο της κουζίνας, με την BFF (Athena P Gerard) πίνοντας σκέτο καφέ.


                                            


Rock'n'Love

Athena P Gerard & Andromachi 

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

10 βιβλία για να γιορτάσεις μαζί τους. Τον Βαλεντίνο ντε.

Αν νιώθεις μία ανάσα, πίσω από το αυτί σου, αυτή είναι του Βαλεντίνου που σε πλησιάζει.
(Και αν την νιώθεις απειλητικά, τότε είσαι single. -κακόαστείο)
Γιατί είναι Τετάρτη και αυτός έρχεται την Παρασκευή, την ώρα που θα κοιμάσαι (ουπς, τον μπέρδεψα με τον Άγιο Βασίλη).
Όχι, δεν έρχεται την ώρα που κοιμάσαι, ούτε σου αφήνει δώρα.
Αν είσαι single, έρχεται χωρίς να τον καταλάβεις και σε κάνει να αναρωτιέσαι τι σόι πλάσματα είμαστε.
Πλάσματα που την μία μέρα αγαπάμε τόσο, που πονάει ο λαιμός μας στην προσπάθεια που κάνουμε για να χωρέσουμε σε μία λέξη αυτή την αγάπη που νιώθουμε, και την άλλη μέρα, σαν μικρό κουτάβι που το άφησες στο κρύο, η αγάπη αυτή πεθαίνει, και το μόνο που μας αφήνει είναι T-shirts για τον ύπνο.
Αν δεν είσαι single, σε κάνει να σκέφτεσαι αυτές τις φορές που τσακώνεστε στην κουζίνα και εκείνες που αγαπιέστε στον καναπέ. Και κάπως έτσι χαμογελάς.
Όμως όσο single, και όσο μη single και να είσαι, αν είσαι από αυτούς που πιστεύουν πως τα γράμματα κάποτε φτάνουν τον προορισμό τους, υπάρχει λίγος χώρος για να γιορτάσεις τον Βαλεντίνο.
(Αν είσαι από αυτούς που δεν πιστεύουν τίποτα, μπορείς να γιορτάσεις τον Βαλεντίνο Ρόσι, κάφρε)
Εγώ πιστεύω πως τα γράμματα σίγουρα κάποτε φτάνουν τον προορισμό τους, όπως επίσης πιστεύω πως η αγάπη μας δεν πεθαίνει, αλλά καμιά φορά κρύβεται στο πίσω μέρος της κοιλιάς μας, και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να φανερωθεί.
Λοιπόν, 2 μέρες πριν τον Βαλεντίνο ίσα που προλαβαίνεις να ετοιμαστείς κατάλληλα.
Και όταν λέω κατάλληλα, εννοώ με τα πρέποντα βιβλία, γιατί αν σε βρεί ο Βαλεντίνος χωρίς το κατάλληλο βιβλίο είναι γρουσουζιά μεγάλη, -άκουμεπουσουλέω.
Προσπάθησα να διαλέξω 5 από την βιβλιοθήκη μου, αλλά μετά έπαθα το άα!καιαυτό σύνδρομο, και με κόπο κατάφερα να μείνω στα 10.

Και ξεκινώ
(η σειρά είναι τυχαία, γιατί είναι πολύ δύσκολο να τα βάλω με σειρά προτίμησης)

1. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας- Gabriel Garcia Marques.
Υπήρξα αρνητικά προδιατεθειμένη πριν το διαβάσω, αλλά ο Φλορεντίνο Αρίσα φρόντισε να σπάσει κάθε τοίχος που υπήρχε μέσα μου, μετρώντας 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 ημέρες έρωτα για την Φερμίνα Δάσα.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας- Gabriel Garcia Marques
 2. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι- Milan Kundera
Πολύ αγαπημένο βιβλίο μου. Thomas και Tereza σε έναν διαρκή πόλεμο.
Η ελαφρότητα απέναντι στο βάρος. Η απελπισία αυτής της ένωσης αλλά ταυτόχρονα και η μαγεία της αποδομένη σε λίγες σελίδες, δεξιοτεχνικά γραμμένες από τον Μίλαν.
Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι- Milan Kundera
 3. Το τέλος μιας σχέσης- Graham Greene
Έρωτας και ζήλια, στον Β' παγκόσμιο του Λονδίνου με μια εσανς υγρασίας και βροχής.
Ο παραλογισμός του Μόρις απέναντι στον έρωτα του για την Σάρα, και η θυσία της Σάρας απέναντι στον έρωτα της για τα μάτια του θεού.
Το τέλος μιας σχέσης- Graham Greene
 4. Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα- Pascal Bruckner
Πφφ, γι αυτό το βιβλίο τι να πρωτοπώ!
Όταν ο έρωτας έχει εκφραστεί με όλους τους πιθανούς τρόπους στο τέλος βρίσκει καταφύγιο στο μίσος.
Θα μπορούσε να είναι και θρίλερ. Ένα θρίλερ για το πως η αγριότητα και το πάθος μπορούν να σκοτώσουν έναν έρωτα.
Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα- Pascal Bruckner
 5. Γράμμα στη Ντ.- Andre Gorz
Το μόνο που θα πω γι αυτό, είναι ότι έκλαψα στην πρώτη παράγραφο.
Γράμμα στη Ντ.- Andre Gorz
 6. 70 Ερωτικά- W.B Yeats
Δεν θα τολμήσω να γράψω κάτι. Θα είναι ύβρις.
70 ερωτικά- W.B.Yeats
 7. Hiroshima mon amour- Marguerite Duras
Ναι, είναι η ταινία. Οι διάλογοι που έγραψε η Duras.
Το βιβλίο και η ταινία είχαν την ίδια επιρροή πάνω μου.
Ποτέ ο ψυχισμός της γυναίκας δεν σκιαγραφήθηκε καλύτερα, όσο εδώ.
Hiroshima mon amour- Marguerite Duras
 8. Ανεμοδαρμένα ύψη- Emily Bronte
Πάντα, τα βράδια που θέλω να κλάψω, επιστρέφω στα λόγια του Χίθκλιφ και της Κάθυ.
Ποτέ δεν ξεπέρασα αυτή την ιστορία, και πάντα ανατριχιάζω όταν φτιάχνω την εικόνα του τοπίου.
Ανεμοδαρμένα ύψη- Emily Bronte
 9. Υπερηφάνεια και Προκατάληψη- Jane Austen
Ούτε εδώ υπάρχουν πολλά για να πω.
Ο ενθουσιασμός μου παραμένει αμείωτος κάθε φορά που πέφτει στα χέρια μου. Μπορώ να πω πως το αγγίζω με θρησκευτική ευλάβεια.
Άλλωστε πρόκειται για την Ελίζαμπεθ και τον μίστερ Ντάρσι γκονταμιτ!
Υπερηφάνεια και προκατάληψη- Jane Austen
 10. Η έκτρωση- Richard Brautigan
Ο Richard υπήρξε μία περσόνα τεραστίων διαστάσεων.
Τα βιβλία του έχουν τόσο χίουμορ όσο πρέπει για να χαμογελάσεις την ώρα που τα διαβάζεις και για να σου ξεφύγει ένα "you, you, little bastard"
Η έκτρωση- Richard Brautigan
Αυτά λοιπόν για να γιορτάσεις τούτο τον Βαλεντίνο όπως πρέπει.
Γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

music monday #53

Ποτέ η Δευτέρα δεν υπήρξε τόσο κοντά στην Παρασκευή, όσο ετούτη η Δευτέρα.
Μια Δευτέρα κοντά στον Βαλεντίνο, με ένα πρέπον old school μιξτειπ. 
Αν είχε τίτλο, αυτός θα ήταν I'm a hog for you baby
enjoy!

                                                     


γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Funny or blue, yours, Valentine

Έχουμε μπει στον μήνα Φεβρουάριο και αυτό το γεγονός είναι ευτυχές για δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι έχει μόνο 28 μέρες (εδώ συμφωνεί και ο φίλος μου ο Νικόλας)
και ο δεύτερος είναι ότι είναι ο μήνας των Βαλεντίνων (βλέπε 14 Φεβρουαρίου).
Για τον πρώτο λόγο, πιστεύω δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Απλά να απολαύσουμε τις λίγες μέρες του (άλλωστε, γι αυτή τη μικρή του παραμονή είναι που μένει φρέσκος στα μάτια μου.)
Για τον δεύτερο, μπορούμε όμως να κάνουμε. Και μάλιστα μας καλεί και το έθιμο. Να τον γιορτάσουμε.
Όσο kitsch και cheesy να είναι ο άγιος Βαλεντίνος, για μένα σίγουρα αξίζει να γιορταστεί, ανεξαρτήτως ζευγαρώματος.
Αν έχεις σχέση είσαι εσύ, είναι αυτός/αυτή και μια μέρα που μπορείτε να αφιερώσετε αποκλειστικά στις δικές σας ενδοσχεσιακές δραστηριότητες, ακόμα κ αν αυτές περιλαμβάνουν βαλσάμωμα ζώων. (γούστα είναι αυτά)
Αν δεν έχεις σχέση, μπορείς και πάλι να τον γιορτάσεις, φορώντας τις αγαπημένες σου πιτζάμες, τρώγοντας το αγαπημένο σου τζανκ, γράφοντας γι'αυτόν (όλοι έχουμε έναν Βαλεντίνο για να γράψουμε) και έπειτα βλέποντας το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς ή διαβάζοντας τα ανεμοδαρμένα ύψη (ή το περηφάνια και προκατάληψη).
Το vibe της ημέρας πιστεύω μας καλεί όλους, σε μία πιο ερωτική και αγαπησιάρικη διάθεση.
Άλλωστε, όπως ήδη είπα όλοι έχουμε έναν/μία Βαλεντίνο/-α.
Βαλεντίνοι και Βαλεντίνες μπορούν να είναι όλοι όσοι έχουμε μοιραστεί μαζί τους μικρές ασήμαντες στιγμές, οι οποίες έχουν βρει μια θέση μέσα μας.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος άγνωστος που σου μίλησε κάποιο καλοκαίρι, στο μπαράκι του νησιού και που εσύ ποτέ δεν ξέχασες τον τρόπο που εφάρμοζαν τα πόδια στις παντόφλες του, κάποιος που συνάντησες σε μία μαρίνα και ξημερώσατε σε ένα παγκάκι, με την ελπίδα πως η ζωή κάποτε θα σας χαριστεί.
Μπορεί να είναι κάποιος, που μίλησες μαζί του τυχαία για μία φωτογραφία, που συνάντησες κλεφτά για ένα τσάι, και που ευχήθηκες να ήταν όλα αλλιώς για σας, και τώρα μένει μακριά, και που φοβάσαι μήπως όταν ξανασυναντηθείτε τίποτα δεν είναι αλλιώς, και η στιγμή σας, σας προσπεράσει, αλλά ακόμα και έτσι σκέφτεσαι πόσο θα ήθελες να του χαρίσεις όλα τα -για πάντα- του κόσμου, και κάθε φορά που περπατάς στις πατημένες τσίχλες, θυμάσαι πάντα τη γραμμή στο χέρι του.
Μπορεί να είναι κάποιος που συνάντησες σε μία συναυλία, όταν σου έγραψε, σου είπε πως έχεις ωραίο όνομα και που όταν τον συνάντησες σου είπε την λέξη Κυλλήνη, με έναν τρόπο που δεν ξέχασες ποτέ, όσα χρόνια και να πέρασαν, όσο και αν άλλαξε η σχέση σας, όσο και αν ο έρωτας εκείνος έγινε ένα 'κάτι άλλο'.
Ή ακόμα, μπορεί να είναι κάποιος που σε πήγε βόλτα με την ξεχαρβαλωμένη βέσπα του, ενώ εσύ φορούσες τις πιτζάμες σου, μια βροχερή μέρα σε κάποιο νησί του Αιγαίου, και που τώρα πια στη γη δεν έχει μείνει τίποτα από εσάς.
Είναι ο Βαλεντίνος που όταν ξαπλώνεις θέλεις να κλάψεις για όλα τα βράδια που δεν κοιμήθηκες στην αγκαλιά του, και για όλα τα πρωινά που δεν του έφτιαξες καφέ.
Αυτός που φοβάσαι πως ποτέ δεν θα μπορέσει να είναι παντοτινά και απόλυτα δικός σου.
Και τώρα, κάπως σαν να ακούω τον Cesare να μου ψιθυρίζει στο αυτί
"Αυτό που μυστικά φοβάσαι πιο πολύ συμβαίνει πάντα"
Για αυτή τη μέρα που πλησιάζει λοιπόν, πιστεύω πως τα προπς που σου χρειάζονται είναι τα παρακάτω.

Valentine's day

music monday #52

Με "πνιγει" το δικιο δευτεριατικο. Κυνηγητα και χημικα απο τους μπατσους επνιξαν κοσμακη στο μετρό, αθωες ψυχες πνιγμενες στα βαθη του αιγαιου, η πρεζα επνιξε τη γαματοσυνη του Χοφμαν και η καθημερινοτητα μου πνιγει τις ελπιδες. Ετσι λοιπον, αγαπημενο μου Laundry Limbo, η σημερινη μπουγαδα βαφτιζεται Μιτς Μπιουκαναν και προσπαθει να μου δωσει μια ανασα...οπως ελεγε και ο θεουλης Gavin Kavanah στο "The boat that rocked" σε μια σκηνη που δεν μπηκε στο τελικό μοντάζ: "το μοναδικο πράγμα που βγάζει νόημα στον τρελό τούτο κόσμο ειναι το ροκερολ.."
trif.puretrif