Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

music monday #68

Μιξτειπ από το νησί, με κυκλοθυμικό ονειροπόλημα παρέα με νεανικούς ιδρωμένους πόθους.
(αυτή πρέπει να ήταν η πιο σύντομη περιγραφή που έχω κάνει ποτέ. well done!)


                                                     

    

γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

music monday #67

Σήμερις στο Laundry limbo, έχουμε καινούριο γκεστ.
Έναν φίλο από τα παλιά, τα φοιτητικά τα χρόνια. Από τότε που περίμενα το Αθηνάκι να ανοίξει το space monkeyz, για να πιούμε καφέ. Από τότε που κάναμε κάθε χρόνο σε όλη την παρέα, στο ίδιο μαγαζί, το ίδιο πάρτυ γενεθλίων έκπληξη, και που δεν είχε σημασία, γιατί εμείς χαιρόμασταν το ίδιο πολύ.
Ο George Prentzas λοιπόν, μας έκανε ένα μιξτειπ και επιμελήθηκε και την cover photo του, μιας και είναι της γραφιστικής!
enjoy!

                                                



γλυκοφιλώ,
xxx

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Ophelia, Ophélie, Ofelia, Ofélia

"Οφηλία, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου."
Ok, ο Ναμπόκοφ δεν λέει Οφηλία αλλά Λολίτα. Παρ'όλα αυτά εγώ πάντα σκέφτομαι την Οφηλία.
Γιατί η Οφηλία είναι το αιώνιο σύμβολο της αγνότητας και της αδικοχαμένης κόρης/αδερφής, που πνίγηκε τραγουδώντας σαν να μην ένιωθε καθόλου τον χαμό της, όπως μας λέει η Γερτρούδη στον Άμλετ. 
Είναι ο λευκός ο κρίνος, που ταπεινά ακολουθούσε λόγο πατέρα και αδερφού, ακόμα και αν η καρδιά της ποθούσε άλλο.
Είναι αυτή που πλήρωσε την οργή του Άμλετ για την Γερτρούδη, και την αγάπη της για τον ίδιο.
Τρυφερή, άσπιλη και αμόλυντη, ανάμεσα στα λουλούδια της, τρελαίνεται και χάνει τη ζωή της σαν μία γνήσια τραγική ηρωίδα.
Υπήρξε κύρια θεματολογία της Βικτωριανής εποχής, και κατά την διάρκεια των αιώνων έχει εμπνεύσει από τους προραφαηλίτες Millais και Waterhouse μέχρι τον Rocky Schenck, (τον σκηνοθέτη του where the wild roses grow, nick cave & kylie minogue)
Η λατρεία μου γι αυτήν ξεκίνησε, αν θυμάμαι καλά, με ένα από αυτά τα πρασινισμένα από τον ήλιο πόστερ της Οφηλίας του Millais στη σκάλα του σπιτιού της γιαγιάς μου, και εξελίχθηκε κάπου στα 19 όταν το τότε αγόρι μου, μου χάρισε τον Άμλετ σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα.
Τώρα, δεν ξέρω πως μπορεί να σταθεί το style icon tag εδώ, αλλά για μένα η Οφηλία λειτουργεί πολύ σωστά σαν διαχρονικό γυναικείο πρότυπο ομορφιάς και style.
Οπότε ακολουθούν Οφηλίες αποδοσμένες από διάφορους ζωγράφους (οι δύο αγαπημένες μου είναι του Millais και του Waterhouse του 1894) και λίγα ρουχαλάκια που θα φορούσε η Οφηλία σήμερα, ή εγώ και εσύ τις μέρες που θα θέλαμε να της μοιάσουμε.

John William Waterhouse 1894
John William Waterhouse 1910

John William Waterhouse 1889



John Everett Millais' Ophelia 1851-52
W G Simmonds ‘The Drowning of Ophelia’ 1910


Joseph Severn’s Ophelia, 1831

George Frederic Watts ‘Ophelia’, 1864
              
Arthur Hughes Ophelia, 1852

Ophelia

Ophelia by olaroz featuring a bone mirror

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

music monday #66

music monday #66 με λίγο Γιάννη Ρίτσο (απόσπασμα από Τα ερωτικά, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)

Σάρκινος λόγος

Ι.


Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ, 
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα, 
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Ἀθήνα 18.11.80


                                             

γλυκοφιλώ,
xxx

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

An island in the sea

Αυτή την εβδομάδα την υπολόγιζα για νησί, αλλά ξέμεινα στην πόλη.
Το state of mind όμως είναι ακόμα "νησί". Οπότε, λίγες φώτος με 2-3 αγαπημένα μέρη που θα επισκεπτόμουν στο νησί, και ένα outfit για σένα που είσαι στο δικό σου νησί.





.island.


Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Αυτή η εποχή

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου, αυτή η ιδανική για τις ωραίες βόλτες και για τα ρομαντικά τα ραντεβού.
Κάνει τόση ζέστη για να κεράσεις το κορίτσι ένα παγωτό και τόση δροσιά, για να μπορέσεις να της προσφέρεις το τζάκετ σου. Διότι, αυτό το αρχετυπικό στερεότυπο του αγοριού προστάτη στα δικά μου μάτια δεν έχει χάσει ίχνος από την γοητεία του.
Οπότε, γι' αυτή την Δευτέρα ένα μίξτειπ πολύ διαφορετικό από τα άλλα, με αρκετή δόση νοσταλγίας και με κομμάτια από τότε που η θέα ενός γυμνού γυναικείου αστραγάλου ήταν αρκετή για να σκανδαλίσει ένα ολόκληρο ballroom.
enjoy!