Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ

Υποθέτω πως δεν έχει νόημα να αφήσω μία απολογία ακόμα για τις μέρες που έχουν περάσει, για τις υποσχέσεις που έδωσα και για τα ραντεβού που δεν τήρησα.
Η πόλη έχει ένα τέμπο που με παρασύρει και η δουλειά άλλο ένα που χτυπά παράλληλα και δεν μου αφήνει χώρο για αυτές τις μουσικές που θέλω να ακούω και να μοιράζομαι εδώ.
Κάθε πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά ακολουθώ τους ίδιους δρόμους και ψάχνω μουσική για να ακούσω και να προσποιηθώ πως αυτή η πόλη δεν μυρίζει τσίσα και πως είναι δική μου.
Δική μου, γιατί τα τελευταία χρόνια έμεινα αγκαλιά μαζί της και ξέχασα εκείνη την άλλη, την μικρή, του νησιού που με μεγάλωσε αφήνοντας μου σημάδια στα γόνατα.
Δική μου, ελαφρυά και επιφανειακά, γιατί πια οι κτητικές αντωνυμίες έχουν χάσει την σημασία τους.
Δική μου, γιατί αν δεν είναι δική μου, τότε δεν έμεινε καμία πόλη για να λέω έτσι.
Και έτσι οι μουσικές τα τελευταία πρωινά γλιστρούν από τα χέρια μου και χάνονται πριν προλάβω να τις βάλω σε σειρά και σε κουτάκια για να τις ακουμπήσω εδώ.
Μάλλον τελευταία μου λείπει εκείνο το μικρό συνδετικό κάτι, που δεν ξέρω πως λέγεται όυτε πως μοιάζει, μα όσο μου διαφεύγει κάνει τον εαυτό μου να μοιάζει με τον άγνωστο που πρέπει να μοιραστώ μαζί του 5 ορόφους στο ασανσέρ και κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν.
Αφήνω λοιπόν το κομμάτι που περπάτησα μαζί του τελευταία με την ελπίδα ότι αυτό το συνδετικό κάτι θα εμφανιστεί σιωπηλά και ανώδυνα.
love and light to y'all,
xxx

              

Δεν υπάρχουν σχόλια: