Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Note to self

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που αποκαλείται "κρίση των τριάντα" μα ούτε και πότε εμφανίζεται.
Βαδίζοντας όμως το 28 έτος της ζωής μου είναι πολλά τα βράδια που εμφανίζεται μια επιθυμία απάντησης ερωτημάτων σχετικά με το "μέλλον της ζωής μου" και του που θα πρέπει να κοιτάζω. 
Δεν ξερω επίσης αν όλα αυτά τα ερωτήματα είναι δικά μου ή μέρος μιας κοινωνικής σύμβασης που όλοι κάνουν.
(Το "δεν ξέρω" το τελευταίο διάστημα έχει γίνει η αγαπημένη μου απάντηση. Και αν όχι ακριβώς αγαπημένη, σίγουρα η πιο φυσική)
Μεγαλώνοντας σε μια μικρή νησιωτική επαρχία από γονείς που ερωτεύτηκαν στο σχολείο και που έζησαν το όνειρο του "μαζί για πάντα" η ζωή για μένα έμοιαζε εύκολη και κάπως προδιαγεγραμμένη.
Αφού η φυσική εξέλιξη του προτύπου μου ήταν αυτή, μάλλον έτσι θα ήταν και η δική μου.
Καθώς όμως τα χρόνια πέρασαν, μέσα σε μια συνεχή μετακίνηση από πόλη σε πόλη, από σχέση σε σχέση, και μια κατάληξη στην πρωτεύουσα της κρίσης, τα όρια αυτής της φυσικής εξέλιξης έγιναν θολά και μακρινά.
Σε μια συνεχή εσωτερική πίεση του να ανακαλύψω το μυστήριο της δικής μου ζωής και το άγχος της πιθανής αποτυχίας, τα βράδια έγιναν δύσκολα και ο ύπνος απέκτησε σώμα και βάρος που έπρεπε να σηκώνω κάθε βράδυ.
Το "μέλλον" που πάντα έμοιαζε εκείνο το μαλακό αφράτο μέρος που θα απλώσω το κορμί μου, έγινε σκοτεινό και εχθρικό.
Αυτή η φυσική ορμή που κυλούσε την ρόδα του χρόνου τα προηγούμενα χρόνια κόλλησε σε κάποιο λασπώδες μέρος γυρνώντας την γύρω από τον εαυτό της βίαια και επίμονα.
Βιώνοντας λοιπόν αυτή την παράνοια αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω, και να πω στον εικοσιοκτάχρονο εαυτό μου, ότι είναι μάταιο να βασανίζεται με όλα αυτά γιατί η ζωή δεν είναι παιχνίδι ερωτήσεων με σωστές και λάθος απαντήσεις, και πως το μέλλον ειναι ένα μέρος που ποτέ κανείς μας δεν θα φτάσει, καθώς επίσης η αποτύχια είναι ένα μυθικό τέρας που κατασκεύασε η ανθρωπότητα για να τρώει όλο το φαγητό της.
Κι έτσι καθώς αυτό το post φτάνει στο τέλος του ακούω την Sylvia να ψιθυρίζει στο αφτί μου

  "I took a deep breath and listened to the old brag of my heart. I am, I am, I am". 

Μιας και αυτή ήξερε καλύτερα από όλους πως το κυνήγι του τέλειου και του ιδανικού είναι η τυραννία που μας σπάει.
love and light to y'all,
xxx


Δεν υπάρχουν σχόλια: